ดังนั้นเพื่อความปลอดภัย มันเลือกจ่ายแพงหน่อยจะเป็นไรไป
มีอมตะวาจาหนึ่งกล่าวไว้ว่า
พึงระวังถึงแล่นเรือได้หมื่นปี!
‘ตอนนี้ไปหาหวังหงก่อนดีกว่า และให้นางมอบเกราะอมตะระดับราชาที่ผ่านการขัดเกลาจากจอมราชันอมตะมาให้ข้าตัวนึง…’
เจิ้งหงอี้คิดได้ดังนี้ ก็เริ่มเหินร่างออกจากบ้านลานที่พักของมันทันที บึ่งตรงไปยังที่พักหวังหงอย่างไม่รอช้า ‘ขอเพียงข้าได้เกราะอมตะระดับราชาที่ผ่านการหล่อเลี้ยงขัดเกลาโดยจอมราชันอมตะกับนางมาสักตัว และรีบไปแลกเปลี่ยนเป็นเกราะอมตะระดับราชาทั่วไป 4 ตัว ถึงตอนนั้นข้าแค่ออกเกราะอมตะระดับราชาทั่วไปอีก 2 ตัว ก็พอให้จ่ายค่าจ้างกะโหลกเลือดแล้ว!’
อนิจจาจินตนาการนั้นสวยหรู แต่พอดูความเป็นจริงช่างโหดร้าย
หลังไปพบหวังหงและเอ่ยราคาของกะโหลกเลือดออกไป หวังหงก็ไม่รอให้มันพูดอะไร ชิงกล่าวออกมาก่อนว่า “ถึงข้าจะไม่เคยติดต่อกับองค์กรมือสังหารกะโหลกเลือด แต่ข้าก็รู้ดีว่าองค์กรมือสังหารระดับชั้นนำในแดนสวรรค์ใต้ทำงานอย่างไร”
“พวกมันไม่พ้นต้องเก็บเงินมัดจำก่อนครึ่งหนึ่ง…พอนักฆ่ามาถึงเจ้าก็พาข้าไปด้วยเถอะ และข้าจะเป็นคนจ่ายค่ามัดจำนั่นเอง ส่วนที่เหลือหลังจบงานเจ้าก็เป็นคนจ่าย”
พอหวังหงเอ่ยดักทางมาแบบนี้ เจิ้งหงอี้ก็ไปไม่เป็นเลยทีเดียว
เพราะหวังหงทำแบบนี้ ทุกสิ่งที่มันวางแผนไว้ก่อนหน้าก็ไม่ต่างใดจากผายลม ไม่อาจฉวยโอกาสใดๆจากหวังหงได้อีก
…
