“วรยุทธ์อมตะกับเวทย์พลังที่อยู่ที่นี่ สำหรับศิษย์ที่แท้จริงแล้ว สามารถเลือกไปได้ก็แต่วรยุทธ์อมตะกับเวทย์พลังที่มีกฏชนิดเดียวกันเท่านั้น…และนี่เป็นกฏข้อบังคับของนิกาอมตะเป้าผู่ตั้งแต่สมัยโบราณ”
“เหตผลที่ไฉนตั้งกฏข้อบังคับเช่นนี้ขึ้น ก็เพราะบรรพชนทั้งหลายกลัวชนรุ่นหลังเป็นสิงโตปากกว้าง และสุดท้ายก็กลายเป็นกลืนคำใหญ่เกินกว่าจักเคี้ยวได้ไหว…”
“เช่นนั้นเจ้าที่คิดมาเลือกวรยุทธ์อมตะกับเวทย์พลังวันนี้ สามารถเลือกที่มันมีกฏชนิดเดียวเท่านั้น…แน่นอนว่าหากเป็นวรยุทธ์อมตะกับเวทย์พลังที่มีกฏชนิดเดียวกัน เจ้าจะหยิบไปเท่าไหร่ก็ได้”
“แต่แน่นอนว่าเจ้ามิอาจเอากลับไปได้ ก่อนเจ้าจะออกไปจากที่นี่ เจ้าต้องใช้ยันต์อมตะเก็บความทรงจำเหล่านั้นให้หมดก่อนเท่านั้น!”
ชายชรากล่าวออกมารวดเดียวจบคำ
ต้วนหลิงเทียนคลิ้มออกมาอย่างขื่นขม
เขาไม่คิดเลยว่านากยอมตะเป้าผู่มีกฏอะไรแบบนี้อยู่ด้วย
ต้องทราบด้วยว่าก่อนมา กระทั่งมาถึงที่นี่แล้วเขายังคิดไปด้วยใจตั้งมั่นว่า ‘พี่จะเอาไปให้หมด’ แม้จะใช้ไม่ได้ในตอนนี้แต่ก็เก็บไว้ใช้ภายหลัง หรือถ้าไม่ใช้จริงๆเอาไปให้ผู้อื่นหรือไม่ก็เอาไปขายไปแลกอะไรทำนองนั้น…
พอมาได้ยินคำพูดชายชราเบื้องหน้า เขาจึงรู้ว่าวันนี้เขาเลือกได้แค่วรยุทธ์อมตะกับเวทย์พลังที่มีกฏชนิดเดียวเท่านั้น หากเขาเลือกธาตุดิน ก็ไม่อาจเลือกวรยุทธ์อมตะกับเวทย์พลังธาตุอื่นๆได้เลย
