“อายุไม่ถึงร้อย ไม่เพียงทะลวงถึงอดเซียนอมตะขั้นสูงุสดแต่เข้าใจความลึกซึ้งของกฏแห่งดิน 2 ประการว ยังเป็นผู้ฝึกตนอิสระอีก ไม่พูดไม่ได้ ไอ้เจ้าหนุ่มนี่มันช่างมากพรสวรรค์และเฉลียวฉลาดผิดผู้คนจริงๆ”
ขณะกล่าวประโยคนี้เสียงเฉินหลีก็เริ่มเบาลงง ราวกับกำลังพึมพำกับตัวเองเบาๆ
ขณะเดียวกันลึกลงไปในแววตาของงมันก็บังเกิดความอิจฉาริษยาขึ้นมา…ไม่ผิด ในชีวิตเฉินหลี ที่อิจฉาที่สุดก็คือเหล่าอัจฉริยะผู้มากพรสวรรค์ทั้งหลาย!
เพราะไม่ว่าจะพรสวรรค์หรือวามสามารถใดๆมันก็อยู่แค่กลางๆเท่านั้น
“ไม่จริงหน่า อายุไม่ถึงร้อย เข้าใจความลึกซึ้ง 2 ประการแถมทะลวงถึงยอดเซียนอมตะขั้นสูงสุดแล้ว แต่เป็นแค่ผู้ฝึกตนอิสระเนี่ยนะ?”
ได้ยินคำพูดของเฉินหลี่ ชายหนุ่มสง่างามก็รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย “ไอ้เจ้าหนุ่มนั่น ต่อให้มองไปทั่วคฤหาสน์ระดับ 6 ทั้งหลายก็ไม่ใช่ว่าจะพบเจอได้ง่ายๆไม่ใช่รึไง?”
ความสำเร็จขนาดนี้ด้วยวัยไม่ถึงร้อยปี ต่อให้เป็น 10 ตระกูลหลัก และ 5 นิกายระดับแนวหน้าของแดนสวรรค์ใต้ก็ไม่ใช่จะมีปรากฏให้เห็นบ่อยๆ ยังกล่าวได้ว่ายากจะปรากฏตัวด้วยซ้ำ
“แล้วเจ้าจะเอาไง?”
ชาหนุ่มสง่างามเอ่ยถาม
“ข้าเคยรับปากมันว่าจะตอบแทนบุญคุณที่มันช่วยข้าไว้…ธุรกิจครั้งนี้ข้าคงต้องทำในนามของพวกเรา”
เฉินหลีกล่าว
