เดิมทีซุนเหลียงเผิงคิดว่าต้วนหลิงเทียนอาจจะเลือกของชิ้นที่ 3 หลังตัดสินใจเลือกชิ้นที่ 2 ได้ แต่ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายเลือกกลับทันที!
“ต้วนหลิงเทียน เจ้าสามารถเลือกของไปได้อีกชิ้น”
ถึงแม้ซุนเหลียงเผิงจะรู้สึกพูดไม่ออกอยู่บ้าง แต่ก็ไม่วายกล่าวเตือน
“ท่านประมุข ขอบคุณสำหรับน้ำใจของท่าน…แต่ข้าไม่ต้องการของสิ่งใดแล้วจริงๆ หาไม่แล้วข้าคงต้องรบกวนประมุขแน่นอน”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม
หากในคลังสมบัติมีของชิ้นที่ 3 ที่เขาต้องการจริงๆ เขาคงหยิบมันมาแล้วโดยไม่สนว่าจะเป็นการติดค้างหนี้น้ำใจของซุนเหลียงเผิงหรือไม่
แต่ปัญหาคือ มันไม่มีอะไรที่เขาต้องการจริงๆ
ภายใต้สถานการณ์แบบนี้ ไหนเลยเขาจะเลือกติดค้างหนี้น้ำใจของซุนเหลียงเผิง
เมื่อเห็นต้วนหลิงเทียนยืนกรานมาแบนี้ แม้จะคาดเดาไว้บ้างแล้ว แต่ซุนเหลียงเผิงก็รู้สึกอับจนหนทางอยู่บ้าง…
คลังสมบัติของนิกายอมตะเป้าผู่เก็บสะสมสิ่งของล้ำค่ามานับพันนับหมื่นปี แต่ไม่คิดเลยจริงๆว่าอยู่ต่อหน้าชายหนุ่มชุดม่วงกลับไม่อาจดึงดูดความสนใจได้?
สุดท้ายซุนเหลียงเผิงก็ได้แต่พาต้วนหลิงเทียนออกจากคลังสมบัติของนิกายอมตะเป้าผู่ด้วยอารมณ์หดหู่
ขากลับ ซุนเหลียงเผิงก็เริ่มวาดวงเวทย์อาคมกลางหาว จากนั้นก็ปรากฏพลังเคลื่อนย้ายพาต้วนหลิงเทียนกลับ และหลังจากในสายตากลายเป็นมืดมิดพักหนึ่ง พอเห็นแสงสว่างอีกครั้งต้วนหลิงเทียนก็พบว่ากลับมาอยู่หน้ารูปปั้นเหมือนเดิมแล้ว
