บจะล้อเลียนความไร้สามารถของเฉินชิวปั๋ว
“ฮ่าๆๆ!! ฟงชิงหยาง เจ้าอย่าได้คิดใช้เรื่องนี้มากล่าวข่มข้าเสียให้ยาก เจ้าอย่าได้คิดว่าข้ามิรู้เชียว! วันที่เจ้าถูกไล่ล่าจนหนีหัวซุกหัวซุนวันนั้น ‘กวงหลิง’ จิตวิญญาณกระบี่ผลาญฟ้าอาสัญของเจ้ามันได้ดับสูญไปแล้ว…บัดนี้กระบี่ผลาญฟ้าอาสัญของเจ้า อย่างดีก็มีพลังพอๆกับกระบี่อมตะจักรพรรดิในมือข้าเท่านั้นล่ะ!!”
เฉินชิวปั๋วหัวเราะเยาะออกมาอย่างสะใจ
“กวงหลิง…”
ได้ยินวาจาหัวร่อนี้ของเฉินชิวปั๋ว ในใจของฟงชิงหยางก็ปรากฏร่างกวงหลิง จิตวิญญาณกระบี่ผลาญฟ้าอาศัยขึ้นมา…
จากนั้นสองหมัดของฟงชิงหยางก็กำแน่นจนข้อลั่นเปรี๊ยะๆ กระทั่งยังลอบปฏิญาณในใจอย่างมุ่งมั่น ‘กวงหลิง…รอให้ดินแดนแห่งทวยเทพเปิดออกเมื่อไหร่ ข้าจะหาทางขึ้นไปและตามหาสารเลวนั่น ฆ่ามันล้างแค้นให้เจ้าให้จงได้!!’
กวงหลิงนั้น เป็นจิตวิญญาณกระบี่ผลาญฟ้าอาศัย ศาสตราวุธคู่กายของฟงชิงหยาง
“การสู้ชิงตำแหน่งครานี้ เจ้าคิดให้มันเป็นการประลองรู้แพ้ชนะ หรือจักให้เป็นการประลองเป็นตาย?”
ฟงชิงหยางไม่พิรี้พิไรให้มากความ เอ่ยถามเข้าประเด็นออกไปตรงๆ
“หากเจ้ากับข้าเพียงประมือกันให้รู้แพ้รู้ชนะก็ออกจะน่าเบื่อเกินไปหน่อยกระมัง…ย่อมประลองเป็นตายเสียประเสริฐกว่า!!”
เฉินชิวปั๋วกล่าวออกมาด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม!
“เอาล่ะ ประลองเป็นตายก็ประลองเป็นตาย”
ฟงชิงหยางพยักหน้ารับ
และแทบจะพร้อมกันกับที่ฟงงชิงหยางพยักหน้ารับ ทั่วร่างก็กลับ
