“อาจารย์ เราจะหยุดมันได้หรือเจ้าคะ?”
เจียงเสียวเสวี่ยควบคุมค่ายกลที่แนวหลัง ช่วยเหลือผู้ฝึกตนซึ่งต่อสู้อยู่ด้านหน้า
ซากศพกองสุมตรงหน้า ซากสังขารผู้ฝึกตนโปรยปรายเช่นสายฝนจากฟากฟ้าอย่างต่อเนื่อง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งแสบนาสิก ทั่วฟ้าดินถูกย้อมแดงฉาน
บรรยากาศกดดันชอนไชสู่ทุกดวงใจ
ซ่งฮุ่ยที่ข้างกายนางไร้วาจา ดวงตาของนางเรืองประกายจนใจไร้กำลัง
เผ่าจระเข้กลืนสวรรค์แข็งแกร่งเกินไป โดยเฉพาะบรรพชนจระเข้ผู้ฟื้นคืนนั้นไร้เทียมทานเกินใคร สังหารผู้ฝึกตนไปมากนัก
“หากท่านพ่อของข้ากลับมา เขาจะหยุดพวกชั่วนี่ได้แน่!” เจียงเสียวเสวี่ยกัดฟันถลึงตามองบรรพชนจระเข้
ซ่งฮุ่ยยิ้มขื่นไร้วาจา เจียงผิงอันยังต้องประลองชิงตำแหน่งอัจฉริยะอันดับหนึ่งในหทัยแผ่นดิน แดนอุดรก็ต้องพิทักษ์ เขาจะกลับมาได้อย่างไร
“แย่แล้ว! พี่หญิงเซี่ยชิงอยู่ในอันตราย!”
เจียงเสียวเสวี่ยสังเกตเห็นว่าบรรพชนจระเข้ทะลวงวงล้อมหลายสิบคนออกมา ฆ่าผู้ฝึกตนไปมากมาย และเซี่ยชิงซึ่งแข็งแกร่งกว่าใครคือเป้าหมายหลักของมัน
เจียงเสียวเสวี่ยรีบขว้างยันต์เคลื่อนย้าย พาตัวเซี่ยชิงกลับมา
มิติบิดตัว แสงสีขาววาบไหว เซี่ยชิงกลับมายังแนวหลัง โลหิตไหลจากมุมปาก ปราณของนางรวนเร ใบหน้าเปี่ยมความอ่อนล้า
“ไม่มีทางชนะได้เลย”
“มิใช่เจ้ามีปัญหาหรอก บรรพชนจระเข้แข็งแกร่งเกินไปต่างหาก” ซ่งฮุ่ยรีบส่งโอสถให้เซี่ยชิง
ตัวตนซึ่งเคยเป็นใหญ่ในหนึ่งยุคสมัยนี้ ไม่มีใครนอกจากมหาจักรพร
