ในที่สุดหลิงเจวี๋ยอวิ๋นก็ตัดสินใจเลือกเข้าร่วมกับนิกายอมตะอวิ๋นไถออกมา!
นิกายอมตะอวิ๋นไถ แม้ศิษ์สาวกส่วนใหญ่จะบวชเป็นหลวงจีน แต่ก็มีศิษย์ธรรมดาหรือที่เรียกว่าศิษย์ฆราวาสอยู่ด้วยเช่นกัน ซึ่งศิษย์ฆราวาสก็ไม่จำเป็นต้องปลงผมออกบวชรักษาศีลอันใด และไม่ต้องใส่จีวรอะไรทำนองนั้น แต่จะมีเครื่องแต่งกายเฉพาะอีกแบบ กระทั่งจะสวมใส่ชุดตามใจชอบก็ไม่ว่า
แต่ทว่าไร้ซึ่งข้อยกเว้นใด ผู้ที่จะเป็นศิษย์ฆราวาสได้นั้นล้วนต้องเป็นชนชั้นอัจฉริยะ! เพราะมีแต่ชนชั้นอัจฉริยะเท่านั้นถึงจะได้รับสิทธิ์ให้เป็นศิษย์ฆราวาส!!
และศิษย์ฆราวาสก็เสมือนศิษย์ที่ทางนิกายอมตะอวิ๋นไถผ่อนปรนเรื่องข้อบังคับปฏิบัติของนิกายให้เป็นพิเศษ!
ต้องทราบด้วยว่า ในอดีตนั้นหากใครคิดจะเป็นศิษย์ของนิกายอมตะอวิ๋นไถ หากมิใช่ชนชั้นอัจฉริยะที่ยอดเยี่ยมเหนือคนแล้วจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นลูกท่านหลานเธอหรือมีความเป็นมายิ่งใหญ่เพียงไหน ท่านก็ต้องโกนหัวให้ล้านเลี่ยนเตียนโล่ง และใส่จีวรรักษาศีลอย่างเคร่งครัด
“นิกายอมตะอวิ๋นไถยินดีต้อนรับประสกหลิง!”
รอยยิ้มสดใสปานบุปผาเบ่งบานคลี่กางขึ้นบนใบหน้าเหิงฉานทันที เมื่อครู่นั้นมันได้มอบสิทธิพิเศษมากมายเท่าที่ขอบเขตอำนาจของมันจะทำได้ให้ชายหนุ่มชุดเทาอายุไม่ถึงร้อยปีผู้นี้!
ครู่ต่อมาหลิงเจวี๋ยอวิ๋นก็หันกลับไปพักหน้าให้ฮ่องเต้ตงหมิงคราหนึ่ง จากนั้นค่อยเหินร่างไปหยุดยืนด้านหลังเหิงฉาน
