“เหิงฉาน…เจ้าลาหัวโล้นนี่ทำเป็นพูดดีไป! เจ้าหนุ่มนี่วันหน้าหากเติบโตขึ้นก็เสมือนถูกลิขิตให้เป็นตัวตนอันโดดเด่นของแดนสวรรค์ใต้ ที่นิกายอมตะอวิ๋นไถเจ้าคิดช่วยเหลือสนับสนุนมันเต็มที่ มิใช่คิดเพาะสร้างบุญคุณ เพื่อที่วันหลังมันจะได้ตอบแทนพวกเจ้ากลับหรือไร? สุดท้ายก็ทำเพื่อผลประโยชน์ล้วนๆ ยังจะยกอ้างเรื่องวาสนาโชคชะตาร่วมกันทำมะเขืออันใด!!”
จางกวงเจิ้งแห้งนิกายอมตะเป้าผู่มองเหิงฉานด้วยสายตาเหยียดๆ และกล่าวออกมาตรงๆเพื่อทำลายวาจาดีๆของเหิงฉาน “เช่นนั้นต่อหน้าเรา อย่าได้ทำเป็นมีคุณธรรมสูงส่งและมีเมตตาอันใด…คิดว่าพวกเราไม่รู้ความคิดลาหัวโล้นเจ้ารึ?”
เมื่อเห็นว่าจางกวงเจิ้งไม่ได้ไว้หน้าเหิงฉานแม้แต่น้อย กล่าวแขวะออกมาตรงๆ กงหยางอวี่ที่ลอยอยู่ข้างๆแม้จะรู้สึกขบขันจนอยากหัวเราะ แต่มันก็ไม่กล้าหัวเราะออกมา
สำหรับปี้ไห่หมิงเฟิง แม้สีหน้าจะไม่เปลี่ยนแปลงอะไร แต่สายตาที่เหลือบมองเหิงฉานตอนนี้ ยังฉายความระอาไม่น้อย
แต่เป็นธรรมดาว่าจะปี้ไห่หมิงเฟิงก็ดี หรือจางกวงเจิ้งก็ดี ล้วนถูกใจความนิ่งสงบของหลิงเจวี๋ยอวิ๋นไม่น้อย
หากพวกมันล่วงรู้ว่าหลิงเจวี๋ยอวิ๋นมีอุปกรณ์อมตะระดับจักรพรรดิ หรือแม้แต่อุปกรณ์เทพล่ะก็ พวกมันคงไม่มีวันคิดแบบนี้แน่
