ด้วยเหตุนี้ต้วนหลิงเทียนจึงมองของรางวัลที่ 3 นิกาย 2 ตระกูลด้วยสีหน้าท่าทีเฉยๆ ไม่ได้ยินดียินร้ายอะไร
เมื่อเห็นว่าต้วนหลิงเทียนเองก็ไม่ได้แลดูสะทกสะท้านกับของรางวัลแม้แต่น้อยย หลายคนก็มองเขาสูงขึ้นหลายส่วน
“ต้วนหลิงเทียนผู้นี้ไม่ธรรมดาจริงๆ เป็นผู้ฝึกตนอิสระแท้ๆแต่กลับรักษาอาการ ไม่ตื่นเต้นยินดีได้ในเวลาแบบนี้ ช่างหาได้ยากนัก!”
“การเปิดออกของแดนสวรรค์ใต้โบราณคราวนี้ ผู้ฝึกตนอิสระอย่างหลิงเจวี๋ยอวิ๋นกับต้วนหลิงเทียนนับว่าเป็นม้ามืดที่ร้ายกาจที่สุดในประวัติศาสตร์จริงๆ ไม่ทราบที่แท้ทั้งคู่มีความเป็นมาอย่างไรกันแน่”
“ข้ารู้สึกว่าทั้งคู่มิน่าจะใช้ผู้ฝึกตนอิสระ…”
……
หลายคนเริ่มยกประเด็นผู้ฝึกตนอิสระของต้วนหลิงเทียนกับหลิงเจวี๋ยอวิ๋นออกมาพูด ต่างรู้สึกกันว่าทั้ง 2 ไม่น่าจะใช่ผู้ฝึกตนอิสระธรรมดาๆแน่นอน เพราะพลังฝีมือกับวัยนั้น อยู่เหนือสามัญสำนึกเรื่องผู้ฝึกตนอิสระของพวกมันอย่างแรง
“ของรางวัลพวกนี้…ไม่ใช่ว่าสมควรมอบให้พวกเราหลังจากที่พวกเราตัดสินใจเข้าร่วมขุมกำลังแล้วหรอกหรือ?”
พอถึงตาที่มู่หรงเซี่ยวเซี่ยวกับผู้อาวุโสในตระกูลออกไปรับรางวัล มู่หรงเซี่ยวเซี่ยวก็อดไม่ได้ที่จะถามออกมาด้วยความสงสัย
“นั่นมันเมื่อก่อน…”
