“แม้พวกเจ้าจะสูญเสียความทรงจำ…แต่มิใช่ว่าอาวุโสจ่างซุนฉงฉีได้กล่าวไว้แล้วรึ ว่าพวกเจ้าได้พบพานโชควาสนาที่ดีที่สุดในแดนสวรรค์ใต้โบราณระดับต่ำมา…”
ตอนนี้เองชายชราที่ติดตามอยู่ข้างกายหูหลินอี้ฮ่องเต้ฝูชิว พลันเอ่ยออกมา “และวาสนาที่ดีที่สุดที่ว่า ก็ทำให้ผู้ที่สูญเสียความทรงจำมีโอกาสเข้าใจกฏแห่งเวลา!”
ชายชรากล่าวถึงตรงนี้ หูหลินอี้ก็กล่าวเสริมออกมาต่อว่า “แต่โอกาสที่ว่าก็น้อยนิดนัก…อย่างน้อยๆในเขตคฤหาสน์เฉวียนโยวของเรา ผู้ที่รอดกลับออกมาจากแดนสวรรค์ใต้โบราณระดับต่ำนับหมื่นๆคนที่สูญเสียความทรงจำไป ข้าก็ไม่เคยได้ยินเลยว่ามีใครจะเข้าใจกฏแห่งเวลาได้”
“ส่วนในเขตปกครองของคฤหาสน์ระดับ 6 อื่นๆ เมื่อหลายร้อยปีก่อนข้าเคยได้ยินว่า…มีบางคนที่สูญเสียความทรงจำหลังออกมาจากแดนสวรรค์ใต้โบราณระดับบต่ำของที่นั่น สามารถเข้าใจความลึกซึ้งของกฏแห่งเวลา อย่างความหมายแห่งเวลาได้สำเร็จ”
เห็นได้ชัดว่าหูหลินอี้ ฮ่องเต้ฝูชิวก็รู้เรื่องนี้มาไม่น้อย
“ดังนั้นพวกเจ้าอย่าตั้งความหวังกับเรื่องกฏแห่งเวลาให้มาก…หากเข้าใจได้ก็ดี แต่ถ้าไม่ก็นับเป็นเรื่องธรรมดา”
หูหลินอี้มองหวงเจียเชากับต้วนหลิงเทียนพลางกล่าวแนะนำออกมา
ได้ยินดังนั้น ทั้งคู่ก็พยักหน้าเห็นด้วย
“ฝ่าบาทกล่าวถูกแล้ว กฏแห่งเวลา…อย่างไรก็คือ 1 ใน 4 กฏสูงสุดที่ว่ากันว่าลี้ลับยากหยั่งถึงที่สุด ไม่ใช่อะไรที่คนธรรมดาทั่วไปจะเข้าถึงมันได้”
