หวงเจียเชาก็พยักหน้ากล่าวออกมาอย่างเห็นด้วยกับคำพูดของหูหลินอี้
‘แต่ข้ารู้สึกว่า…ข้าเริ่มเข้าใจความลึกซึ้งอย่างความหมายแห่งเวลานิดๆ กระทั่งรู้สึกว่ามีความเป็นไปได้สูงที่วันหน้าข้าจะเข้าใจกฏแห่งเวลา’
ต้วนหลิงเทียนย่อมรู้ดีว่าตอนนี้ตัวเองได้อะไรมา เขาเริ่มมองเห็นประตูสู่กฏแห่งเวลาแล้ว หากมีโอกาสดีๆ ไม่แน่เขาอาจจะเปิดประตูบานดังกล่าว และเข้าใจความหมายแห่งเวลาได้ทันที
ในเรื่องนี้ตัวเขาเอง ก็ตั้งหน้าตั้งตารอคอยไม่น้อย
กฏแห่งเวลา จะอย่างไรก็คือ 1 ใน 4 กฏสูงสุด และยังเป็นกฏที่ทรงพลังที่สุด เหนือกว่า มิติ ชีวิตและความตายเสียอีก
ไม่ว่าใครก็อยากเข้าใจกฏอันทรงพลังเช่นนี้ เขาเองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น
หลังเวลาผ่านไปอีกสักพัก ผู้คนก็เริ่มทยอยกันกลับออกมามากขึ้นเรื่อยๆ
…
และหลังผ่านไปอีก 10 วัน เหล่าผู้ที่ยังรอดชีวิตในแดนสวรรค์ใต้โบราณ ก็กลับออกมากันหมดทุกคน ประตูบานเขื่องที่ลอยล่องอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่าก็ปิดตัวลงโดยอัตโนมัติ และอันตรธานหายไปอีกครั้ง
“ตอนนี้ขอให้เหล่ายอดเซียนอมตะที่รอดชีวิตกลับออกกมาได้ ก้าวออกมารวมที่นี่ และนำป้ายหยกสะสมคะแนนของพวกเจ้าออกมาถือไว้ในมือให้เห็นเสีย”
จ่างซุนฉงฉี ก้าวออกมากล่าวคำเสียงดัง
จากนั้นต้วนหลิงเทียนและคนอื่นๆ ก็เริ่มเหินร่างไปรวมตามุจดที่กำหนด และหยิบป้ายหยกสะสมคะแนนออกมาถือไว้ให้เห็นชัดๆ
