“ไฉนเป็นมันไปได้! นี่มันกล้าขึ้นไปนั่งตรงนั้นจริงๆ มันไม่ใช่แค่เด็กอายุไม่ถึงร้อยปีหรือไร…แล้วมันอาศัยความกล้าจากที่ใดถึงขึ้นไปยึดแท่นศิลาบนสุดโดยไม่ถามผู้อื่นแบบนี้?”
ด้านหวังเชี่ยนที่อยู่ข้างๆหลี่หยวนเอง ก็สังเกตเห็นชายหนุ่มชุดม่วงขึ้นไปนั่งบนแท่นศิลาบนสุดเช่นกัน และมันก็จดจำได้ว่าเป็นคนเดียวกับที่พวกมันพึ่งไปหา และถูกหลี่หยวนกล่าวขู่ เพราะเห็นมู่หรงเซี่ยวเซี่ยวเข้าหาอีกฝ่าย
“เซี่ยวเซี่ยว…นี่เจ้าตั้งใจมอบแท่นหินบนสุดนั่นให้มันงั้นเหรอ!?”
ครู่ต่อมา หลี่หยวนก็หันกลับมามองถามมู่หรงเซี่ยวเซี่ยวอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง
ในความเห็นมัน คนที่คิดจะขึ้นไปนั่งบนนั้นได้ อย่างน้อยๆก็ต้องมีคุณสมบัติที่จะนั่งด้วย! แต่ตอนนี้ใครที่ไหนก็ไม่รู้กลับขึ้นไปนั่งหน้าตาเฉย และพอคิดว่า…อาจเป็นนางในดวงใจของมันอย่างมู่หรงเซี่ยวเซี่ยวมอบให้อีกฝ่าย ก็ทำให้มันมีโมโหนัก! ใบหน้ามันเริ่มเปลี่ยนเป็นมืดดำ แลดูรับไม่ได้!
อย่างไรก็ตาม แม้จะโดนหลี่หยวนจี้ถาม แต่มู่หรงเซี่ยวเซี่ยวก็ไม่คิดอธิบายใดๆทั้งสิ้น นางเมินอีกฝ่ายโดยสมบูรณ์เพียงหลับตาลง และเริ่มโคจรพลังจนทั่วร่างปรากฏไอพลังสีฟ้าปกคลุม ประหนึ่งจมจ่อมลงไปในห้วงสมุทรสีฟ้า
มู่หรงเซี่ยวเซี่ยวเดิมทีก็มีรูปโฉมงดงามอยู่แล้ว เมื่อมีไอพลังสีฟ้าครอบคลุมยิ่งขับเน้นให้ใบหน้ากระจ่างของนางแลดูลึกล้ำ มากล้นไปด้วยเสน่ห์ชวนมอง
