หากเป็นตอนปกติ ลองหลี่หวนได้เห็นฉากนี้ มันคงต้องมองนางอย่างเคลิบเคลิ้มตาลอย คิดเพ้อไปเรื่อย แต่ตอนนี้มันไม่มีอารมณ์และความคิดดังกล่าวแม้แต่น้อย
ยิ่งเห็นว่ามู่หรงเซี่ยวเซี่ยวเมินมันโดยสมบูรณ์ สีหน้าของหลี่หยวนยิ่งมายิ่งมืดดำ แลดูบิดเบี้ยวอัปลักษณ์เป็นที่สุด!
ปงงง!!
หลี่หยวนกระทืบเท้าย่ำอากาศอย่างแรง คนทะยานพุ่งไปดั่งสายฟ้า พริบตาก็บรรลุถึงเบื้องหน้าแท่นหินบนสุดที่ต้วนหลิงเทียนนั่งอยู่!
“ดูนั่นเร็ว เหมือนจักมีอะไรดีๆให้ชมดูแล้ว!”
“เจ้าหนุ่มชุดม่วงนั่น ก่อนหน้านี้แม่นางมู่หรงเซี่ยวเซี่ยวก็ทำราวกับจะไปตีสนิทมัน เห็นได้ชัดว่ามันไม่ใช่คนธรรมดาๆเป็นแน่!”
“หรือเจ้านั่นจะร้ายกาจกว่าแม่นางมู่หรงเซี่ยวเซี่ยว ทำให้นางถึงกับต้องไปสานไมตรีกับมัน?”
“นั่นก็ไม่แน่นักหรอก…บางทีมู่หรงเซี่ยวเซี่ยวอาจต้องตาพึงใจมันก็เป็นได้ เจ้าลองมองมันให้ดีเถอะ…ไอ้หนุ่มนั่นมันหล่อเหลาเอาเรื่อง! เข้าตำราไอหนุ่มหน้าขาวที่สาวๆชมชอบนัก!!”
“ที่สำคัญก็คือ…ไอ้หนุ่มหน้าหล่อนั่นมันยังอายุไม่ถึงร้อยปีเสียด้วย! หรือที่แท้แม่นางมู่หรงเซี่ยวเซี่ยวจะชมชอบรับประทานเด็ก!?”
“หือ? อายุไม่ถึงร้อยปีรึ?”
“ให้ตาย…เรื่องจริงหรือเนี่ย! มันอายุไม่ถึงร้อยปีแล้วไฉนมาโผล่ที่นี่ได้เล่า? หากมันมาด้วยกำลังของตัวเอง พรสวรรค์ของมันจะไม่ทำให้ผู้คนอิจฉาไปหน่อยเหรอ?”
