“ข้าจะให้โอกาสเจ้า…รีบไสหัวไปให้พ้นหน้าข้าเสีย หาไม่แล้วเจ้าจะได้อยู่ในวังจอมราชันอมตะของแดนสวรรค์ใต้โบราณไปชั่วกาล!”
ต้วนหลิงเทียนเหลือบมองหลี่หยวนด้วยสายตาไม่แยแส เสียงกล่าวยังเย็นชาเป็นที่สุด ชวนให้ผู้ที่ได้ยินรู้สึกเสมือนหลุดไปอยู่ท่ามกลางพายุหิมะ!
โอ!
เสียงต้วนหลิงเทียนก็ไม่ได้เบาเลย เรียกว่าดังเข้าหูทุกผู้คนที่อยู่เหนือหุบเขาอันมืดมิดชัดเจน พาลให้หลายคนอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา
เป็นธรรมดาว่ายังมีบางคนไม่ได้แปลกใจอะไร
อย่างเช่นพวกเชวียจิงอวี่ โอวหยา และคนอื่นๆที่เคยเห็นการลงมือของต้วนหลิงเทียน โดยเฉพาะตอนที่ใช้หนึ่งกระบี่ฆ่าตงฟางจิ่นหลุนอย่างง่ายดายปานตัดหญ้าฆ่าไก่! ทั้งหมดจึงรู้ว่าหากต้วนหลิงเทียนคิดจะฆ่าหลี่หยวน ก็ลำบากเพียงยกมือเท่านั้น…!
จริงอยู่ที่ความแข็งแกร่งของหลี่หยวนอาจจะเหนือกว่าตงฟางจิ่นหลุน แต่ก็ไม่ได้มากมายอะไร แม้ในบางแง่มุมอาจจะทรงพลังเหนือตงฟางจิ่นหลุนจริง แต่เรื่องให้ฆ่าตงฟางจิ่นหลุน ก็ไม่ใช่ว่าจะทำได้…
บางครั้งพลังฝีมือที่เหนือกว่าคู่ต่อสู้ และยามประมือนั้นมีเปรียบอีกฝ่าย แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะสามารถเข่นฆ่าอีกฝ่ายได้เสมอไป
“หืม?”
ด้านหวังเชี่ยนนั้น ตอนแรกที่ได้ยินคำพูดหยิ่งผยองของต้วนหลิงเทียน มันก็คิดว่าต้วนหลิงเทียนช่างแส่หาที่ตายโดยแท้…!
