ิน ประมุขแดนศักดิ์สิทธิ์เสินหุนพูดขึ้นอย่างนุ่มนวล
“ช่วยอะไรไม่ต้องหรอก ข้าสงสัยเพียงว่าวิชาลับพลังวิญญาณที่เจ้าใช้ควบคุมภาพฉายเมื่อครู่ชื่ออะไรหรือ”
สิ่งที่ซูปินสนใจที่สุดก็คือวิชาพลังวิญญาณที่เจียงผิงอันใช้ออกมาก่อนหน้านี้ ซึ่งเขาไม่เคยเห็นมาก่อน
บุคคลรอบข้างต่างหูผึ่ง กลั้นหายใจตั้งใจฟัง พวกเขาก็อยากรู้เช่นกันว่านี่มันวรยุทธ์อะไร ไฉนจึงประหลาดนัก
การให้ศัตรูที่ฆ่าไปมาช่วยสู้นั้นผิดมนุษย์จริงแท้
“เรียนผู้อาวุโส ยังไม่มีชื่อขอรับ” เจียงผิงอันตอบ
“ไม่มีชื่อ? วรยุทธ์ไร้นาม?”
“เปล่าขอรับ แต่ข้ายังไม่รู้จะตั้งชื่อมันเช่นไร” เจียงผิงอันว่า
“ยังไม่รู้จะตั้งเช่นไร?”
ซูปินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตระหนักบางสิ่งโดยพลัน เบิกตากว้างกะทันหัน
“เจ้าหมายความว่า เจ้าสร้างวรยุทธ์นี้ขึ้นมาหรือ?”
เหลยจั้งกล่าวยิ้ม ๆ “วิชาแข็งแกร่งเช่นนี้ต้องเป็นของผู้ฝึกตนแข็งแกร่งสักครั้ง แล้วหลานเขยของข้าได้มันมาแน่ ๆ”
วรยุทธ์แข็งแกร่งเช่นนี้จะถูกสร้างโดยเจียงผิงอัน ผู้ฝึกตนซึ่งเข้าใจเพียงกฎเกณฑ์ขั้นสามได้อย่างไร
แต่วาทะของเจียงผิงอันทำให้ปวงชนนิ่งงันไปทันที
“ผู้น้อยไร้สามารถ สร้างมันขึ้นได้เพราะโชคช่วย ให้ผู้อาวุโสขบขันเสียแล้ว”
ยามเผชิญผู้ฝึกจิตระดับสูงสุดของเผ่ามนุษย์ เจียงผิงอันมิกล้าถือตัวต่อหน้าอีกฝ่ายเลย
“ไร้สามารถ…”
เมื่อได้ยินคำนี้ อัจฉริยะทั้งหลายก็ดูทึ่มทื่อ ยอดฝีมือมากมายใบหน้ากระตุก
หากเจ้า ‘ไร้สามารถ’ แ
