เหลียงผิงเล่าสถานการณ์ที่นี่แก่บุคคลระดับสูงในแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อทั้งหลาย
ผู้อาวุโสคนหนึ่งรำพึง “ปรากฏว่าเจียงผิงอันเติบโตถึงจุดนี้แล้ว”
“ไฉนยามก่อนเจ้าจึงตามใจบุตรศักดิ์สิทธิ์จนเกิดความแค้นกับเจียงผิงอันขึ้นมาได้ ในศึกนี้ จะมีหนึ่งคนต้องตายแน่นอน”
แดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อขวัญผวากับอัตราการเติบโตของเจียงผิงอัน เกิดความกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับบุตรศักดิ์สิทธิ์เหลียงเซียวหง
“เพราะเช่นนี้ไง ข้าจึงบอกว่าต้องหยุดการประลองนี้ ไม่ว่าต้องทำเช่นไร”
เหลียงผิงกล่าวเสียงเข้ม
ประมุขแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อเอ่ยปาก “บุตรศักดิ์สิทธิ์ก้าวเดินบนเส้นทางไร้เทียมทาน ไม่มีทางปฏิเสธได้ หาไม่ ก็คุยกับเจียงผิงอันมอบผลประโยชน์ให้เขาสักหน่อย แล้วให้เขายอมแพ้ออกมาเองก็ได้”
“ไม่มีทาง เจียงผิงอันเป็นผู้ให้ค่าความรู้สึก ไม่มีทางยอมละการล้างแค้นเพื่อผลประโยชน์ ข้าในปัจจุบันมีหนึ่งหนทางในการหยุดการประลองนี้”
เหลียงผิงเว้นช่วง ก่อนจะกล่าวกับยันต์สื่อสารต่อไปว่า
“ให้ทัพของเราแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อที่ทะเลบูรพาถอนตัว ให้โอกาสปีศาจสมุทรทะเลบูรพาโจมตี”
“ในทะเลบูรพามีญาติมิตรของเจียงผิงอันอยู่ เมื่อทำเช่นนี้ เขาจะทิ้งการประลองไปช่วยเหลืออย่างแน่นอน!”
ได้ยินเช่นนี้ ปวงชนก็ตกตะลึง
“เหลียงผิง เจ้าบ้าไปแล้วหรือ? หากเราดึงทัพกลับ ทะเลบูรพาจะแตกพ่ายแน่นอน จะมีผู้ตกตายที่นั่นกี่มากน้อย?”
ในทัพขจัดปีศาจทะเลบูรพา กำลังสามใน
