สิบเป็นของพวกเขาแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อ หากพวกเขาเรียกทัพกลับ ผลกระทบก็จะเกิดกับทัพขจัดปีศาจทะเลบูรพาอย่างมหาศาล
เมื่อสงครามบังเกิด ทะเลบูรพาจะแตกพ่ายอย่างแน่นอน
สีหน้าของเหลียงผิงเย็นเยียบ กล่าวเสียงเฉยชา “ผู้ตายมิได้มาจากแดนศักดิ์สิทธิ์ของเราเสียหน่อย เกี่ยวอะไรกับเราล่ะ?”
“ยามนี้ เรื่องสำคัญที่สุดคือปกป้องลูกของข้าไว้ โอกาสที่ลูกข้าได้มาจะทำให้เราแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อเป็นขุมกำลังสูงสุดของเผ่ามนุษย์!”
หนึ่งในผู้อาวุโสแย้งขึ้นทันที “ไม่ได้! หากปีศาจสมุทรที่ทะเลบูรพาโจมตีขึ้นมา ก็จะเป็นหายนะสำหรับแดนบูรพายามนั้น!”
“นอกจากนั้น ยามเรื่องนี้แพร่งพราย เราจะยังมีที่ยืนในแดนบูรพาได้หรือ? จะยืนหยัดในหมู่เผ่ามนุษย์ได้อย่างไร? รากฐานนับหมื่น ๆ ปีจะพังทลายในพริบตา”
การทำเช่นนี้หาแตกต่างจากทรยศเผ่ามนุษย์ไม่
เหลียงผิงเอ่ย “เรื่องนี้หาต้องห่วงไม่ เราก็แค่ไปก่อสงคราม ณสมรภูมิจักรวาลอีกฟากหนึ่ง บอกว่าส่งกำลังไปสนับสนุนก็สมเหตุสมผลแล้ว”
สมรภูมิจักรวาลเป็นสมรภูมิหลักของเผ่ามนุษย์ มีศัตรูรวมตัวอยู่มากที่สุด และเป็นสมรภูมิอันหนักหนาร้ายกาจที่สุดด้วย
ขอเพียงเกิดสงครามขึ้นที่นั่น ก็ต้องมีผู้ไปสนับสนุน จึงใช้เป็นข้ออ้างชักทัพออกจากทะเลบูรพาได้
แม้วิธีนี้จะเล็งเห็นปัญหาได้ง่าย แต่ต่อให้เห็นจุดประสงค์ ก็ยังสามารถโป้ปดเล่นอุบายกลบเกลื่อนได้
“คุ้มค่าแล้วหรือ?”
ประมุขแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อเอ่ยเสียงเข้ม
