หากเป็นเพื่อเหลียงผิงคนเดียว แลกกับชื่อเสียงและชีวิตของทหารจากแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อมากมาย หาได้คุ้มค่าไม่
“คุ้มสิ เพราะว่า… บุตรข้าได้รับมรดกจากมหาจักรพรรดิมาแล้ว”
“เฮือก!!”
ทันทีที่วาจาของเหลียงผิงถูกกล่าว เสียงสูดหายใจเฮือกก็ดังลอดมาจากอีกฝั่งของยันต์สื่อสาร
หากเป็นเช่นนี้ ให้สละอะไรก็ล้วนคุ้มค่า นี่คือโอกาสของพวกเขาแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อในการพัฒนาไปอีกขั้น!
ผู้อาวุโสคนหนึ่งครุ่นคิดอยู่เนิ่นนาน จึงถามขึ้น “หากเป็นเช่นนี้ไฉนจึงต้องมากปัญหา บุตรศักดิ์สิทธิ์ได้มรดกเช่นนี้มา ไฉนเลยจะยังเอาชนะเจียงผิงอันมิได้?”
เหลียงผิงว่า “เจียงผิงอัน คนผู้นี้พิกลยิ่ง มีโอกาสยิ่งใหญ่ ข้าไม่อยากให้บุตรข้ารับความเสี่ยง ลูกข้ายังต้องการเวลาพัฒนาตน”
ต่อให้คนต้องตายเป็นล้าน ๆ เหลียงผิงก็จะช่วยชีวิตเพียงบุตรตนเหลียงเซียวหง
“ข้าเห็นด้วยกับแผนของผู้อาวุโสเหลียง บุตรศักดิ์สิทธิ์คือโอกาสของเราแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อ” ผู้นำระดับสูงคนหนึ่งเอ่ย
“ข้าไม่เห็นด้วย น่าขยะแขยงนัก”
“ข้าเห็นด้วย บุตรศักดิ์สิทธิ์ยังต้องเติบโต จะรับความเสี่ยงมิได้”
“ข้าเห็นด้วย…”
บุคคลระดับสูงมากมายของแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อเห็นด้วยกับแผนของเหลียงผิง แม้จะมีเสียงคัดค้านบ้าง แต่ก็น้อยยิ่งนัก
ท้ายที่สุด คนกลุ่มน้อยก็ต้องฟังเสียงส่วนใหญ่ แดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อตัดสินใจทำตามแผนของเหลียงผิง
ที่ตีนเขาจักรพรรดิ ณ โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งในเมื
