อง
เมิ่งจิงทอดกายในอ้อมแขนของเจียงผิงอัน นิ้วเรียววาดวงกลมบนหน้าอกเจียงผิงอัน
“เจ้าท่อนไม้ เหลียงเซียวหงแข็งแกร่งมากนะ เช่นนี้เป็นไร ลืมเรื่องการดวลตัดสินเป็นตาย รอเจ้าเติบโตขึ้นก่อน แล้วค่อยล้างแค้นก็ได้”
เจียงผิงอันส่ายหัว “ไม่มีการเติบโตอะไรให้รอหรอก มีแต่ต้องเผชิญมันจึงเติบโตต่างหาก”
“โอกาสที่เหลียงเซียวหงได้มามิใช่ธรรมดา ความเร็วการเติบโตของอีกฝ่ายจะไม่ช้าไปกว่าข้า หากยามนี้ฆ่าเขาไม่ได้ ภายหน้าก็จะยิ่งเป็นปัญหา”
เจียงผิงอันอยากจัดการกับศัตรูให้หมดเสียยามนี้ แล้วจึงตั้งใจฝึกฝน
ซือถูหลิงเฟิง เหลียงเซียวหง… ที่ว่ามามิใช่เป้าหมายของเขาสักคน
เป้าหมายของเขาคือบรรลุเซียน ฟื้นชีวิตบุพการีขึ้นมาต่างหาก
สิ่งที่ทำให้เจียงผิงอันรู้สึกสุดกดดันก็คือ เส้นทางบรรลุเซียนช่างแสนยากเย็น และภพเซียนก็ดูมิเหมือนสิ่งที่เขาวาดฝันไว้
ยามเขาได้เห็นความตายของปีศาจต้นไม้ระดับสูงสุดกับตา อีกฝ่ายตะโกนอย่างเสียขวัญว่า ‘อย่าบรรลุเซียน’ และทำให้เจียงผิงอันรู้สึกกดดันนัก
ราวในภพเซียนมีบางสิ่งน่ากลัวสุดแสน
บางที แค่บรรลุเซียนอาจไม่เพียงพอ เขาต้องแข็งแกร่งยิ่งกว่านั้น
เรื่องที่ต้องทำจากนี้คือบรรลุกฎเกณฑ์ให้แตกฉานหลายต่อหลายกฎ พัฒนาขอบเขตวิญญาณสวรรค์
ทันใดนั้น เจียงผิงอันก็นึกถึงบางสิ่งได้ เขาก่ออาภรณ์ปราณขึ้นคลุมกายอีกครั้ง ก่อนจะเข้าไปในถุงเก็บสัตว์ภูต
มัวแต่จดจ่อกับการต่อสู้ เกือบลืมคนผู้หนึ่งไปเสียแล้ว
อดีตเจ้
