ทุบออกไปส่งๆตามอำเภอใจ แต่ก็อัดแน่นไปด้วยพลังเซียนอมตะที่ผสานเข้ากับพลังแห่งธาตุดิน ไหนจะยังมีวรยุทธ์อมตะราชันไม่เคลื่อนไหวกับปราณม่วงบูรพาอีก การโจมตีดังกล่าวจึงไม่ใช่อะไรที่ยอดเซียนอมตะขั้นสูงสุดทั่วไปจะต้านทานรับมือได้เลย…
“ท่านเป็นไรมากหรือไม่?”
หลังจบชีวิตชายหนุ่มในชุดแพรต่วนหรูหราและริบแหวนพื้นที่ของมันมาแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็หันไปมองถามหวงเจียเชาด้วยรอยยิ้มบางๆ
“ข้าไม่เป็นไร”
หววงเจียเชากล่าวตอบด้วยยใบหน้าเปื้อนยิ้มโง่งม “แต่เกือบไปแล้วจริงๆ ดีที่น้องต้วนมาได้ทันเวลาและยื่นมือช่วยเหลือข้า…ไม่งั้นข้าได้ตายกลายเป็นผีคามือเซี่ยโหวจีนั่นแน่”
“เซี่ยโหวจี้?”
ต้วนหลิงเทียนแปลกใจอยู่บ้าง “นี่พี่เจียเชารู้จักมันด้วยหรือ?”
มาตอนนี้ต้วนหลิงเทียนก็พึ่งนึกขึ้นได้ ว่าเป็นเพราะอีกกล่าวเชื่อหวงเจียเชาขึ้นมา เขาถึงได้มาที่นี่ ท่าทางอีกฝ่ายจะรู้จักกับหวงเจียเชามาก่อน
เพราะต่อให้มันไม่รู้จักหวงเจียเชามาก่อน แต่พึ่งจะมารู้จักหวงเจียเชาเอาตอนแนะนำตัวก่อนเข่นฆ่ากัน อีกฝ่ายก็คงไม่แลดูสะใจที่จะได้ฆ่าหวงเจียเชา โดยการกล่าววาจาทับถมซ้ำเติมผู้แพ้แบบนั้น
เพราะสุดท้ายแล้วคงเป็นไปไม่ได้เลย ที่สถานการณ์ของคนสองคนที่ไม่รู้จักกันมาก่อน จะฟังเหมือนสะใจที่ได้ฆ่าผู้อื่นปานมีความเกลียดชังกันแบบนั้น
“ใช่ ข้ากับมันพวกเรารู้จักกัน”
หวงเจียเชาคลิ้มแห้งๆกล่าวเล่าเรื่องราวออกมา “ที่สำคัญพวกเรานับได้ว่ามีเรื่องบาดหมางกั
