ิง ผู้ชราป้องมือประสานกล่าวคำทักทาย พลางก้มหัวเป็นการคารวะ “ท่านประมุขปี้ไห่”
“อาวุโสผิงตง”
ตระกูลสุมาอย่างไรก็เป็นขุมกำลังระดับ 7 ที่เป็นรองก็แต่ 3 นิกาย 2 ตระกูล ปี้ไห่หมิงเฟิงในฐานะประมุขของนิกายอมตะเหอฮวนคนหนึ่ง ย่อมรู้จักมักคุ้นอีกฝ่ายดี “ข้าขอแสดงความเสียใจกับการสูญเสียหลานชายของท่านด้วย…”
“และข้าเองก็พอเดาได้ว่าไฉนอยยู่ท่านจึงมาหาข้าแบบนี้…อย่างไรก็ตามสถานการณ์ภายในแดนสวรรค์ใต้โบราณนั้น สุดที่ข้าจะล่วงรู้ได้จริงๆ กระทั่งในบรรดาพวกเราก็ไม่มีผู้ใดล่วงรู้แม้แต่น้อย”
“ดังนั้นต่อให้พวกเราอยากจะบอกท่าน ว่าเป็นผู้ใดเข่นฆ่าหลานชาของท่าน แต่พวกเราก็มิอาจทำอะไรได้จริงๆ”
ปี้ไห่หมิงเฟิงชิงกล่าวออกมา ราวกับอ่านใจชายชราได้ออกว่าอีกฝ่ายมาหามันทำอะไร
“ท่านประมุขปี้ไห่ เรื่องนี้ข้าเข้าใจ”
สุมาผิงตงพยักหน้ารับคำ ก่อนที่จะเอ่ยออกเสียงหนัก “ที่ข้ามาหาท่านเพราะคิดร้องขอเรื่องหนึ่งจากท่าน ประมุขปี้ไห่…หากถึงเวลาที่ผู้คนกลับออกมาจากแดนสวรรค์ใต้โบราณแล้ว ตัวข้าสามารถยืนยันได้ว่าเป็นผู้ใดเข่นฆ่าหลานชายของข้า…ข้าขอให้ประมุขปี้ไห่อย่าได้ช่วยมัน ยามข้าลงมือล้างแค้นให้หลานชายได้หรือไม่?”
แต่ต้นจนจบสุมาผิงตงไม่แม้แต่จะเหลือบแลไปยังเหล่าผู้นำของ 3 นิกาย 2 ตระกูลทั้ง 4 ที่เหลือแม้แต่น้อย เพราะมันรู้ดีว่าหากมันคิดจะฆ่าคน อาศัยพลังฝีมือของทั้ง 4 ก็ไม่มีปัญญาหยุดมันเอาไว้ได้
มีเพียงปี้ไห่หมิงเฟิงเพียงคนเดียว
