นคำพูดดังกล่าวของปฐพีเทพแรกกำเนิดฟ้าดิน ลูกตาต้วนหลิงเทียนหดเล็กลงโดยพลัน ยังสูดลมหายใจเข้าด้วยความหนาวเหน็บเฮือกหนึ่ง
เนื่องเพราะเขาฉุกคิดขึ้นได้ ว่าหวงเจียหลงได้เคยกล่าวอะไรทำนองนี้ไว้แล้ว
ในอดีตตอนที่แดนสวรรค์ใต้โบราณเปิดออก เหล่ายอดเซียนอมตะที่รอดกลับออกมา เหมือนจะสูญเสียความทรงจำไปบางส่วน และพบว่าอยู่ๆตัวเองก็ได้ครอบครองสิ่งของบางอย่างที่ไม่รู้ความเป็นมา
ราวกับสิ่งของเหล่านั้นอยู่ๆก็ผุดขึ้นมาจากความว่างเปล่า
กระทั่งบางคน หลังกลับออกมาก็พบว่าคะแนนสะสมขตัวเองเพิ่มขึ้นอย่างประหลาด โดยที่ไม่ทราบเลยว่าตัวเองได้คะแนนเหล่านั้นมาอย่างไร
“ดูเหมือนวังจอมราชันอมตะที่ว่า จะเกี่ยวข้องกับการสะสมแต้มให้ครบจริงๆ…ให้ตายเถอะ ถึงแม้ข้าจะรู้เรื่องนี้ก่อน แต่สุดท้ายก็ไม่มีวิธีป้องกันเรื่องนี้เลย ข้าไม่ชอบเลยหากตัวเองทำอะไรไปบ้างแต่ดันลืมมันทั้งหมด…”
ต้วนหลิงเทียนบ่น
“เจ้าอาจจะจำไม่ได้ก็จริง…แต่ก็ไม่ใช่ว่าข้าจะจำไม่ได้เหมือนเจ้าสักหน่อ ไม่ต้องห่วงหรอก…หลังเจ้าลืมเรื่องราวไปแล้ว พอออกไปแล้วข้าจะเล่าทั้งหมดให้เจ้าฟังอย่างละเอียดเอง”
ปฐพีเทพแรกกำเนิดฟ้าดินกล่าว
“เอาแบบนั้นก็ได้”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้า จากนั้นเขาก็เริ่มหันมองไปทางขวา
นั่นเพราะเขาสัมผัสได้ว่ากลิ่นอายพลังประหลาดที่มารวมผสานเข้ากับส่วนหนึ่งของสำนึกเทวะเขา มันกำลังชักนำให้เขาไปยังทิศทางดังกล่าว
“สมควรเป็นที่ตั้งวังจอมราชันอมตะ…มีแต่ต้องเก็บ
