คะแนนสะสมให้ครบ 10 แต้มก่อนถึงจะล่วงรู้ทิศทางที่ตั้งมันงั้นเหรอ…”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวพึมพำเบาๆ “ไม่รู้ป่านนี้จะมีคนไปถึงวังจอมราชันอมตะอะไรที่ว่าแล้วกี่คน…คนอื่นๆคงไม่เคว้งเหมือนข้าหรอกมั้งที่เดินไปทางไหนก็ไม่เจอใครตลอดเดือน? และหากเดาไม่ผิดที่นั่นสมคววรมีแต่ยอดฝีมือสินะ?”
หลังได้พบเจอกับสุมาฉุนและตระหนักได้ถึงพลังฝีมืออันร้ายกาจของอีกฝ่าย ต้วนหลิงเทียนก็ไม่กล้าดูเบายอดเซียนอมตะที่เข้ามาในแดนสวรรค์ใต้แห่งนี้แม้แต่น้อย
สุมาฉุนจะอย่างไรก็แค่คนของขุมกำลังระดับ 7 ขุมหนึ่งเท่านั้น
นอกจากมันแล้ว สมควรมีอัจฉริยะจากขุมกำลังระดับ 7 อีกไม่น้อย
และอัจฉริยะที่ขุมกำลังระดับ 7 คัดเลือกมาแล้ว ไหนเลยจะเป็นชนชั้นต่ำทรามได้ แต่ละคนต้องมีพลังฝีมือกล้าแข็งเป็นธรรมดา
ในบรรดาอัจฉริยะพวกนั้น น่าจะมีพวกที่พลังฝีมือไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าสุมาฉุนแน่นอน กระทั่งอาจจะมีคนที่เหนือกว่าสุมาฉุนอยู่ด้วยซ้ำ
ครู่ต่อมาต้วนหลิงเทียนก็เริ่มออกเดินทาง มุ่งหน้าไปตามการชี้นำ อันสมควรเป็นทิศทางที่ตั้งวังจอมราชันอมตะทันที
วังจอมราชันอมตะ เนื่องจากเป็นสถานที่ๆจอมราชันอมตะสวรรค์ใต้ตั้งใจทิ้งไว้ ต้องสมควรเป็นสถานที่ๆประเสริฐไม่น้อย
นอกจากนั้นมองจากเงื่อนไขที่จอมราชันอมตะสววรรค์ใต้กำหนดไว้ เขาก็รู้ได้เป็นธรรมดาว่าไม่ใช่ทุกคนจะได้ไปยังวังจอมราชันอมตะ! เพราะอย่างน้อยๆก็ต้องเป็นคนที่มีพลังฝีมือพอตัว สามารถเก็บสะสมคะแนนได้ครบ 10 แต้มเสียก
