ินคำใส่ความเหล่านี้ เขาก็ระเบิดโทสะทันที
“พวกไอ้แก่ไม่ยอมตายนี่ เจียงผิงอันคือใคร พวกเจ้ามิใช่สำเหนียกชัดในใจกันแล้วหรือ?”
“วันนี้ ตาเฒ่าผู้นี้ขอลั่นวาจาไว้ตรงนี้เลย ผู้ใดกล้าลงมือกับเจียงผิงอัน จะเป็นศัตรูของเราตระกูลเหลย!”
ยอดฝีมือจากเทวนิกายสุริยันเอ่ยเนิบ ๆ “เป็นศัตรูกับตระกูลเหลยของพวกเจ้าแล้วทำไม?”
พวกเขาเทวนิกายสุริยันถูกยอดฝีมือตระกูลเหลยโจมตีบาดเจ็บในซากโบราณมหาจักรพรรดิ พวกเขาเทวนิกายสุริยันก็ลอบสังหารยอดฝีมือตระกูลเหลยไปมากมาย เกิดความขัดแย้งระหว่างกันอยู่นานแล้ว
ที่พวกเขาเทวนิกายสุริยันโจมตีเจียงผิงอัน แท้จริงก็คือโจมตีตระกูลเหลย
ซูปิน ประมุขแดนศักดิ์สิทธิ์เสินหุนพลันเอ่ยปาก “เจียงผิงอันเป็นอัจฉริยะของเผ่ามนุษย์เรา แต่กลับมีใครบางคนจงใจใส่ความ ใครกันแน่ที่ชั่วช้า?”
จักรพรรดิเฉียนว่านซานแห่งต้าเฉียนพูดเบา ๆ “เรื่องเช่นนี้ ข้าจะไม่พูดซ ้าสอง หากคิดเปิดสงครามก็ลองเลย”
เพราะเจียงผิงอัน ขุมกำลังหลักมากมายพลันแบ่งฝ่ายเผชิญหน้ากัน
ปัวซือรีบถ่ายทอดกระแสปราณพูดกับเจ้าสำนักบัญชาศพ “เจ้าสำนัก รีบเข้าข้างเจียงผิงอันเร็ว!”
เจ้าสำนักบัญชาศพส่ายหัว “เจ้ายังเยาว์นัก ไม่เข้าใจหรอก ยามนี้อย่าเลือกฝ่ายใด หากทำพลาดสักครั้ง เรื่องราวจะเป็นปัญหาใหญ่สู้ไม่เลือกฝ่ายใดจะได้ผลประโยชน์มากกว่า”
“ครั้งนี้ไม่เหมือนกันนะ ฟังข้าเถอะ ข้าเคยเห็นอนาคตของเจียงผิงอันมาก่อน”
ปัวซือพูดเสียงขรึม
ได้ยินเช่นนี้
