“ไม่ผิด ในเมื่อข้ามาด้วยใจตั้งมั่นแต่แรก ไหนเลยจะถอดใจหนีไปตอนนี้ได้! ชีวิตคนเราโอกาสเช่นนี้จะมีมาสักกี่ครั้งกันเชียว? หากล้มเลิกไม่ฉกฉวย ต่อไปไม่ทราบจะมีโอกาสให้ฉกฉวยอีกหรือไม่!!”
“เฮอะ! พูดให้ฟังง่ายก็ไม่ใช่แค่ต้องฆ่าเพิ่มอีกสักคนหรือไร ข้าจะรอดกลับออกมาให้จงได้!”
“แค่รอดออกมา ก็ได้โอกาสเข้าร่วม 3 นิกาย 2 ตระกูลแล้ว ถึงตอนนั้นเรียกว่าอนาคตของพวกเราจักสดใส!”
…
เหล่ายอดเซียนอมตะของประเทศฝูชิวกล่าวปลุกใจกันยกใหญ่ แต่ละคนแลดูฮึกเหิมขึ้นไม่น้อย
สิ่งนี้ย่อมทำให้หูหลินอี้พึงพอใจอย่างมาก เพราะสุดท้ายแล้วมีคนเข้าไปเพิ่มคนหนึ่ง ก็เสมือนมีโอกาสให้คนรอดกลับมาอีกคนหนึ่ง!
เรื่องนี้ กับมันแล้วมีแต่ข้อดีไม่มีข้อเสีย!
“ฝ่าบาท…ทำไมป้ายหยกสะสมคะแนนของประเทศข้างๆนั่น ถึงแตกต่างจากของพวกเราล่ะ?”
ต้วนหลิงเทียนที่หันมองไปยังรอบๆเพื่อสังเกตเรื่องราว พอเห็นว่าคนของประเทศหนันฉี่ถือป้ายหยกที่ต่างจากของเขาก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวถามออกมา
ป้ายหยกสะสมคะแนนที่เขาพึ่งได้รับมา นั้นมีสีเขียวคล้ายเต็มไปด้วยพลัง
ทว่าป้ายหยกสะสมคะแนนในมือของคนประเทศหนันฉี่ กลับมีสีครามปานน้ำทะเล
กล่าวจบยอดเซียนอมตะของประเทศฝูชิวก็เริ่มหันรีหันขวางไปมองป้ายหยกสะสมคะแนนในมือผู้อื่นเช่นกัน
“จริงด้วย! ไฉนป้ายหยกของพวกหนันฉี่สีคราม แต่ของพวกเราสีเขียวล่ะ?”
“ไฉนถึงได้แตกต่างกันนะ?”
