“อั้ยน้องต้วน รังกงรังแกอันใดท่านก็พูดเกินไป นี่ท่านเห็นข้าเป็นคนอย่างไร? ข้าหวงเจียหลงนั้นเรียกว่าเกิดมาเพื่อเป็นองครักษ์พิทักษ์สตรี ที่ข้าคิดใช้เคล็ดบำเพ็ญคู่กับน้องๆทั้งหลายในใต้หล้านั้น…ทั้งหมดก็เพื่อเห็นแก่ดรุณีน้อยไร้เดียงสาทั้งหลายที่ไม่รู้จักพวกหมาป่าใจร้ายต่างหาก! ข้าจึงคิดอุทิศตัวเอง และรับพวกนางมาดูแลอย่างดี ไหนเลยจะเป็นบุรุษไม่รับผิดชอบได้!”
หวงเจียหลงกล่าวออกมาพลางขมวดคิ้ว ปณิธานของมันออกจะยอดเยี่ยมยิ่งใหญ่ ไฉนผู้อื่นมองมันว่าคิดแต่จะตกหญิงกันเล่า?
“เอาล่ะๆ พี่เจียหลงเป็นบุรุษอันมากล้นไปด้วยความรับผิดชอบ”
ต้วนหลิงเทียนส่ายหัวไปมา พลางมองฮวงเจียหลงที่หันกลับไปมองกลุ่มคนของนิกายอมตะฮวนเหอด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้มอย่างระอา และเขาไม่คิจะยกเรื่องนี้มาพูดอีกต่อไป จากนั้นก็เริ่มหันไปจับจ้องมองคนนกลุ่มที่ 5
อย่างไรก็ตาม แม้หวงเจียหลงจะประกาศปณิธานอันยิ่งใหญ่ออกมา แต่ธาตุแท้ก็ไม่ใช่คนเลวใดๆ อีกฝ่ายไม่เคยใช้พลังฝึกปรือของตัวเองรังแกสาวน้อยที่ไหนเลย เรียกว่าไม่บีบคั้น ทั้งหมดล้วนต้องยินยอมพร้อมใจไปกับมัน…
อย่างน้อยๆจุดนี้ของหวงเจียหลงก็ทำให้ต้วนหลิงเทียนรู้สึกนับถืออยู่บ้าง แม้อีกฝ่ายจะแลดูเป็นนายน้อยเจ้าสำราญอยู่บ้าง
ด้านคนนกลุ่มที่ 5 นั้น แต่ละคนแต่งกายไม่เหมือนกันดั่งกลุ่มแรกที่ต้วนหลิงเทียนให้ความสนใจ เห็นชัดว่าสมควรเป็นคนจากตระกูลไม่ผิดแน่
“คนของตระกูลกงหยางก็มากันแล้ว”
