“สำหรับเกราะอมตะระดับราชา รอให้เจ้าเข้าสู่ 3 นิกาย 2 ตระกูลอะไรที่ว่า ข้าเชื่อว่าด้วยผลงานของเจ้า พวกมันคงมีให้เจ้าเลือกจนตาลายแน่นอน คิดจะได้มาสักตัวสองตัวยังจะไปยากเย็นอะไร”
พอได้ยินอีกประโยคที่ปฐพีเทพแรกกำเนิดฟ้าดินกล่าว เห็นได้ชัดว่ามันยังคงกลัวต้วนหลิงเทียนจะเลือกเกราะอมตะระดับราชา แทนทองเทพสุดลี้ลับขั้นแรกไม่หาย
อันที่จริงตั้งแต่ที่ได้ยินปฐพีเทพแรกกำเนิดฟ้าดินบอกว่า ลูกปัดโลหะเหนือฝ่ามือหูหลินอี้คือทองเทพสุดลี้ลับขั้นแรก ต้วนหลิงเทียนก็ตัดสินใจเลือกมันแต่แรก!
ถึงแม้เกราะอมตะระดับราชาจะดี แค่ในสายตาเขาคุณค่าของมันยังน้อยกว่าทองเทพสุดลั้บขั้นแรกมาก!
ในขณะที่ต้วนหลิงเทียนหันไปเหลือบมองเกราะอ่อนสีแดงข้างๆด้วยความเสียดายเล็กน้อย และกำลังจะพูดออกมาว่าต้องการเลือกทองเทพสุดลี้ลับนั้นเอง…
“ฮ่าๆๆๆ…!!”
พลันมีเสียงหัวเราะหนึ่งระเบิดดังขึ้นมาลั่นก้อง ทำให้เขาถึงกับชะงัก จำต้องหันไปมองผู้ที่ระเบิดเสียงหัวเราะดังกล่าวออกมาก่อนใดอื่น
และคนที่ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน…เป็นฮ่องเต้ประเทศหนันฉี่ เชวียหมิงไฉ นั่นเอง!
“เจ้าหัวเราะอะไร?!”
หน้าหูหลินอี้จมลงโดยพลัน ในใจยังบังเกิดสังหรณ์อัปมงคลหนึ่งผุดขึ้น…
จากนั้นสักพักเชวียหมิงไฉก็หยุดหัวเราะ ค่อยหันไปมองจ้องหูหลินอี้ด้วยสายตาแหลมคม มุมปากยยกยิ้มแสยะ กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงสนุกสนานว่า…
