“ฮ่องเต้หู ข้าไปกล่าวว่าข้าสามารถสร้างรอยขีดข่วนให้มันได้ตั้งแต่เมื่อใด? เจ้ากับข้าฝีมือเราก็พอๆกัน ในเมื่อเจ้าสร้างรอยขีดข่วนให้มันไม่ได้ ข้าเองก็ย่อมทำไม่ได้เป็นธรรมดา…”
เชวียหมิงไฉกล่าวเสียงเรียบ
“แล้วไฉนเจ้าพูดราวกับมันไร้ค่า?”
หูหลินอี้เอ่ยถามเสียงเข้ม
“แล้วที่ข้าพูดไปมีอันใดผิดหรือไม่?”
เชวียหมิงไฉหัวเราะ “มิใช่ว่าเจ้าประมูลมันมาในราคา 20,000 ผลึกอมตะระดับสูงจริงหรือไร? และหลังจากที่เจ้าพยายามศึกษาค้นคว้าอยู่นานเจ้าก็ยังไม่พบว่ามันคืออะไร…หรือไม่ใช่?”
“หาไม่แล้วไฉนเจ้าไม่ลองเอ่ยคุณประโยชน์ของมันออกมาให้ข้ฟังสักข้อเล่า ว่ามันทำอะไรได้บ้าง แล้วจะนำไปใช้อย่างไร?”
ยิ่งมารอยยิ้มของเชวียหมิงไฉก็ยิ่งสดใสร่าเริงมากขึ้น คล้ายมันกำลังมองหูหลินอี้ไม่ต่างอะไรจากตัวโง่งมที่ขุดหลุมฝังศพตัวเองแม้แต่น้อย
ทันใดนั้นสีหน้าหูหลินอี้ก็เปลี่ยนเป็นปั้นยากทันที
“ฮ่องเต้หู…หากข้าเป็นเจ้า อย่างน้อยๆข้าคงเลือกจะมอบสิ่งของทั้ง 2 สิ่งนั่นให้ต้วนหลิงเทียนเพื่อแสดงความจริงใจเสีย มิใช่ปากพูดอย่างแต่ใจคิดอีกอย่าง พิสูจน์ให้รู้กันไปว่าเกราะอมตะระดับราชาสำหรับข้าก็ยังไม่สำคัญเท่าผู้คน…”
เชวียหมิงไฉยังคงกล่าวสืบต่อ และวาจาของมันคล้ายยังกลัวโลกวุ่นวายไม่พอ!
