ผลลัพธ์ดังกล่าว มันไม่เคยคิดฝันมาก่อนจริงๆ
หากมันรู้แต่แรกว่าเรื่องงราวจะจบลงแบบนี้ มันคงไม่คิดท้าผู้อื่นเขาเดิมพันเด็ดขาด เพราะหลังจบเรื่องราวแล้ว เสมือนเป็นมันที่ทุ่มหินทับเท้าตัวเองโดยแท้…
มันอยากให้ฮ่องเต้ฝูชิวต้องอับอาย แต่สุดท้ายคนที่ต้องอับอายกลับเป็นตัวมันเอง…
เสียอุปกรณ์อมตะระดับราชาไปสักชิ้นนั้น ไม่นับเป็นเรื่องใหญ่…
สำหรับมัน เสียหน้านี่…สาหัสกว่ากันหลายขุม!
“ฮ่าๆๆๆ…ฮ่องเต้เชวีย เจ้ายอมแพ้หรือยัง?”
หูหลินอี้ถอนสายตาออกมาจากร่างต้วนหลิงเทียน ก่อนจะหันไปมองถามฮ่องเต้หนันฉี่ด้วยรอยยิ้มสนุกสนาน ยังระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างถูกอกถูกใจ
ตอนนี้มันรู้สึกได้หน้าเหลือเกิน ยังสะใจเป็นที่สุด!
“ฮ่องเต้หู ข้ายอมรับว่าโชควาสนาของเจ้านั้นดีจริงๆ กระทั่งอยู่ดีๆ ก็มีสุดยอดอัจฉริยะเช่นนี้ปรากฏตัวมาเข้าร่วมแดนสวรรค์ใต้โบราณในนามประเทศฝูชิว…”
เชวียหมิงไฉ ที่โดนหูหลินอี้หัวเราะเยยาะใส่ ยังคงความสงบเอาไว้ได้อยู่ ไม่ได้แลดูหัวร้อนแม้แต่น้อย
“จะอะไรก็แล้วแต่…สุดท้ายก็คือเจ้าแพ้ ประเทศหนันฉี่ของเจ้าก็แพ้!”
ได้ยินคำพูดของเชวียหมิงไฉ ไหนเลยหูหลินอี้จะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายพยายามกล่าวอ้างว่าประเทศฝูชิวของมันแค่โชคดี
“ข้าแพ้เดิมพันครั้งนี้แล้วจะอย่างไร…แต่สุดท้ายเจ้าเองก็คงเห็นกับตาแล้วกระมัง ว่าลูกชายของข้าคนนี้เหนือกว่าลูกชายของเจ้าฮ่องเต้หูมากมายเพียงใด?”
เชวียหมิงไฉ กล่าวพลางหัวเราะ
