โจมตีเข้ามาใส่ซือถูหลิงเฟิง
พลังของวรยุทธ์ที่ภาพฉายใช้ออกมาเหมือนยามก่อนตายทุกประการ พวกมันแข็งแกร่งสุดขั้ว ฟาดกระหน ่าเสียจนซือถูหลิงเฟิงกระเด็น หัวใจสะท้านสะเทือนครั้งแล้วครั้งเล่า
“เป็นไปไม่ได้!”
“มันเกิดอะไรขึ้น?”
“ภาพฉายซากศพมาสู้ได้อย่างไร?”
ทุกผู้ซึ่งเห็นเหตุการณ์เบิกตากว้างอ้าปากหวอ กว้างเสียจนยัดไข่ไก่เข้าไปได้สองฟองถ้วน
“เคล็ดเทียนซาก็ใช้แบบนี้ได้ด้วยหรือ?”
“ไม่มีทาง เคล็ดเทียนซาทำแบบนี้ไม่ได้แน่!”
“แล้วมันเกิดอะไรขึ้น? นี่มิใช่มายาเหมือนกัน”
แม้เจียงผิงอันจะใช้มายาเป็น แต่มันจะมีผลต่อยอดฝีมือเหล่านี้ได้อย่างไร?
ปรากฏว่าภาพฉายซากศพช่วยเจียงผิงอันต่อสู้ได้ด้วย!
กระทั่งยอดฝีมือผู้ใช้ชีวิตมานับหมื่น ๆ ปียังเพิ่งเคยเห็นวิชาเช่นนี้เป็นครั้งแรก
พวกเขาเคยเห็นผู้ใช้ซากศพ แต่เพิ่งเห็นผู้ที่ควบคุมภาพฉายได้ก็ครั้งนี้
ความแตกต่างสองขอบเขตย่อยทำให้ซือถูหลิงเฟิงขัดขืนไม่ได้ไปชั่วขณะ
เรื่องน่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือ ซือถูหลิงเฟิงพบว่าการโจมตีของเขาไม่อาจส่งผลใดต่อภาพฉายได้เลย!
นี่มันวิชาบ้าอะไรกัน!
“สหายเจียงสุดยอด! ข้าจองซากร่างโกลาหลนะ! ห้ามทำซากศพเละเทะเล่า!”
ทันใดนั้น หนึ่งเสียงก็แว่วมาจากมุมหนึ่ง
เจ้าของเสียงคือปัวซือจากสำนักบัญชาศพ
เดิมที ปัวซือเข้าร่วมกองทัพที่ทะเลบูรพา แต่หลังจากเจียงผิงอันหนีออกไป เขาก็รู้สึกเบื่อจนขอให้สำนักบัญชาศพช่วยเขารับใช้กองทัพ ขณะที่ตัวเขาหนีออกมาเช่นกัน
จา
