“จริง! ข้าเคยได้ยินชื่อเสียงขององค์ชายรองประเทศหนันฉี่มาบ้าง เห็นว่าอายุเพียงแค่ 200 กว่าปี แต่ไม่เพียงจะบรรลุถึงยอดเซียนอมตะขั้นสูงสุดแล้วทว่ายังนับเป็นสุดยอดฝีมือขอบเขตยอดเซียนยอมตะขั้นสูงสุดอีกด้วย…ที่สำคัญที่สุดก็คือมันเข้าใจกฏแห่งสายฟ้าแล้ว!”
“ผู้ใดก็ตามที่อ้างว่าตัวเองเข้าใจในกฏใดกฏหนึ่ง อย่างน้อยๆต้องเข้าใจความลึกซึ้งบางชนิดของกฏนั้นเสียก่อน…กล่าวได้ว่าอย่างน้อยๆ องค์ชายรองหนันฉี่ ก็เข้าใจความลึกซึ้งข้อหนึ่งของกฏแห่งอัสนี!”
ทางฝั่งของประเทศฝูชิว ชายหนุ่ม 3 คนที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากหวงเจียหลงกับต้วนหลิงเทียน เริ่มกระซิบกระซาบคุยกันเบาๆ
“ยอดเซียนอมตะขั้นสูงสุดที่เข้าใจกฏแห่งสายฟ้างั้นหรือ! พลังฝีมือของมัน ข้าเกรงว่าคงเอาชนะ…ได้ในกระบวนท่าเดียวเช่นกัน!”
แม้ชายหนุ่มคนหนึ่งจะจงใจละคำพูดบางคำไว้ไม่กล่าวออกมา แต่จากสายตาที่มันหันไปมองหวงเจียหลงโดยไม่รู้ตัว ไม่ว่าใครก็บอกได้ทันทีว่าคำพูดที่มันละไว้ก็คือชื่อของหวงเจียหลงนั่นเอง
“เหอะ!”
หวงเจียหลงที่ได้ยินทั้งเห็นอีกฝ่ายมองมา ก็อดไม่ได้ที่จะหันไปสบถคำเสียงเย็นมองจ้องกลับไปตาขวาง พาลให้ชายหนุ่มผู้นั้นสะดุ้งไป หน้าซีดขวัญเสีย เหงื่อไคลไหลย้อยทันที
ไม่ต้องกล่าวถึงเรื่องพื้นเพภูมิหลังอะไรของหววงเจียหลงที่เหนือกว่ามันทุกทาง
กระทั่งพลังฝีมือของหวงเจียหลงยังเหนือกว่ามันไม่น้อย…
