“ป้ายหยกสะสมแต้มที่ว่า ก็จัดเป็นอุปกรณ์อมตะประเภทหนึ่ง ที่ทาง 3 นิกาย 2 ตระกูลเตรียมไว้ให้พวกเจ้าโดยเฉพาะ…แน่นอนว่ามันจัดเป็นอุปกรณ์อมตะระดับต่ำเท่านั้น ยังต่างจากอุปกรณ์อมตะระดับต่ำอื่นๆอยู่บ้าง เพราะไม่เพียงแต่จะไร้พลังโจมตีและป้องกัน ยังไม่อาจช่วยเหลืออะไรพวกเจ้าได้เลย”
หูหลินอี้กล่าวอธิบาย “ทว่าป้ายหยกแต่ละป้ายจะมีความสามารถจดจำเจ้าของได้ และมีความสามารถพิเศษอย่างหนึ่ง…เก็บสะสมคะแนน”
“แรกเริ่มป้ายหยกที่พวเจ้าจะได้รับ ล้วนแล้วจะมีคะแนนอยู่ 1 แต้ม…หากเจ้าคิดจะได้รับแต้มเพิ่ม ก็มีแต่ต้องเข่นฆ่าผู้อื่นเท่านั้น!”
กล่าวถึงจุดนี้สายตาของหูหลินอี้ที่กวาดมองพวกต้วนหลิงเทียนทั้ง 9 ที่จะเข้าไปในแดนลับสวรรค์ใต้โบราณระดับต่ำก็ทวีความแหลมคมทั้งจริงจังไม่น้อย
หลายคนไม่เว้นต้วนหลิงเทียนที่ไม่ทราบกฏเกณฑ์ใดๆมาก่อน พอได้ฟังก็อดไม่ได้ที่จะสูดอากาศเข้าลึกๆอยู่บ้าง
‘ปรากฏว่าแดนสวรรค์ใต้โบราณระดับต่ำที่ว่า ก็ไม่ต่างอะไรจากสังเวียนให้ยอดเซียนอมตะเข้าไปเข่นฆ่ากัน?’
ต้วนหลิงเทียนลอบกล่าวในใจ
ขณะเดียวกันเขาก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบไปมองหวงเจียหลงปราดหนึ่ง มาตอนนี้เขาก็ไม่แปลกใจเลยที่ไฉนหวงเจียหลงบอกเขาว่าแดนสวรรค์ใต้โบราณระดับต่ำมันโหดร้าย และตราบใดที่โชคไม่เข้าข้างก็อาจจะไม่รอดกลับออกมา
สำหรับสาเหตุที่แท้จริงคืออะไร วันนั้นหวงเจียหลงไม่ได้บอกเขา
