สองตาหวงเจียหลงทอประกายจ้าสดใส เร่งหันไปกล่าวแสดงความยินดีกับต้วนหลิงเทียนออกมาด้วยความตื้นเต้น “อั้ย! ข้าขอแสดงความยินดีด้วยน้องต้วน! ท่านนี่มัน…ข้าไม่รู้จะพูดอย่างไรแล้ว!!”
“พับผ่าเถอะ ข้าล่ะไม่อยากจะเชื่อเลยว่าท่านกลับหลอมโอสถเฉียนจินได้ 2 เม็ดจริงๆ!!”
กล่าวถึงท้ายประโยคหวงเจียหลงก็อดถอนหายใจออกมาไม่ได้ “ก่อนหน้านี้นับว่าข้าผิดไปแล้วจริงๆ ที่บังอาจแคลงใจความสามารถของท่าน แต่ไม่คิดเลยว่าสุดท้ายกลับเป็นท่านพ่อที่เชื่อใจท่านได้ถูกต้อง ข้ามันมีตาแต่ไร้แววแท้ๆ…”
“ดูเหมือนว่าสุดท้ายข้าก็ยังด้อยกว่าท่านพ่ออยู่ดี…”
หวงเจียหลงถอนหายใจออกมาด้วยอารมณ์หดหู่ ใบหน้ายังฉายชัดถึงความรู้สึกผิดออกมาให้เห็น
“ขอแสดงความยินดีด้วยนายท่าน!”
จังหวะนี้หลิวก่วงหลินเองก็ประสานมือกล่าวคำแสดงความยินดีด้วยรอยยิ้มซ้ำๆราวตัวโง่งม ในสายตาของมันยิ่งมายิ่งฉายชัดถึงความนับถือเลื่อมไสหมดใจ
ถึงแม้ว่ามันจะเชื่อมั่นในตัวนายท่านผู้นี้ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกใจถึงขั้นไร้คำใดจะกล่าว เมื่อพบว่านายท่านของมันกลับสามารถหลอมโอสถเฉียนจินได้สำเร็จทั้ง 2 เม็ดจริงๆ!
“ป่านนี้แล้ว คนของประเทศโม่หลุนกับประเทศตงหมิงสมควรมารอแล้วกระมัง?”
ต้วนหลิงเทียนเอ่ยถาม
“ใช่ พวกมันมากันแล้ว ตอนนี้พวกท่านพ่อกับผู้เฒ่าโม่กำลังรับหน้าอยู่ที่ห้องโถงใหญ่น่ะ”
