ตัวมันที่ไม่รู้ว่าต้วนหลิงเทียนใช่หลอมโอสถเฉียนจินสำเร็จแล้วหรือไม่ ย่อมร้อนใจทั้งเป็นกังวลไม่น้อย
“โชคดีที่ข้ายังไม่ทำให้ตัวเองต้องขายหน้า…”
ต้วนหลิงเทียนยกมือขึ้นเบาๆ คว้ารับขวดโอสถขวดหนึ่งที่ผุดจากอากาศว่างเปล่ามาเขย่าเบาๆพอให้ได้ยินเสียงเม็ดยาขลุกขลิก จากนั้นก็โยนขวดโอสถดังกล่าวให้หวงเจียหลงราวโยนขยะชิ้นหนึ่ง
“นี่มัน…โอสถเฉียนจินรึ?!”
หวงเจียหลงที่ค้ารับขวดโอสถดังกล่าวออกมา พอเปิดออกดูก็เห็นโอสถเม็ดหนึ่งตั้งอย่างเงียบงันในขวด
กลิ่นหอมของโอสถพร้อมด้วยยไอพลังพิเศษที่แผ่ออกมาเรืองๆทั่วเม็ดโอสถ ทำให้หวงเจียหลงจดจำได้ทันทีว่านี่คือโอสถเฉียนจินไม่ผิดแน่!
พอยืนยันได้ว่ามันคือโอสถเฉียนจินไม่ผิดเพี้ยน สองตาหวงเจียหลงก็ลุกวาวฉายแสงจ้าขึ้นมาทันใด เพราะสิ่งนี้หมายความว่าต้วนหลิงเทียนทำสำเร็จแล้วจริงๆ!
“น้องต้วน…ว่าแต่ท่านหลอมโอสถเฉียนจินได้ 2 เม็ดเลย…หรือว่าได้แค่เม็ดนี้เม็ดเดียว?”
หลังยืนยันได้ว่าในโอสถคือโอสถเฉียนจินไม่ผิดเพี้ยน แม้หวงเจียหลงจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก แต่มันก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองถามต้วนหลิงเทียน สองคิ้วยังขดย่นเป็นปม
“พี่เจียหลงคิดว่าไงเล่า?”
ต้วนหลิงเทียนยิ้มถามออกมา พลางแผ่กลิ่นอายพลังออกมาทั่วร่าง ให้หวงเจียหลงสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังของเขาชัดเจน
“ยอดเซียนอมตะขั้นสูงสุด!”
