ต้วนหลิงเทียนโบกมือเบาๆ พลันปรากฏขวดโอสถเล็กๆขวดหนึ่ง และสิ่งที่อยู่ภายในขวดโอสถขวดนี้ก็คือโอสถเฉียนจินที่เขาหลอมได้
สำหรับโอสถเฉียนจินอีกเม็ดนั้น ต้วนหลิงเทียนได้กลืนมันลงท้องไปเรียบร้อยเมื่อหลายวันก่อน และเขาก็ไม่ตื่นขึ้นจนกว่าจะย่อยสลายพลังโอสถจนหมด และทะลวงผ่านขอบเขตยอดเซียนอมตะขั้นสวรรค์ มาถึงยอดเซียนยอมตะขั้นสูงสุด!
“รีบออกไปดีกว่า ป่านนี้ลุงหวงคงรอจนเครียดแล้ว…”
หลังจากนั้นต้วนหลิงเทียนก็ลุกขึ้นและเดินออกจากห้องหับทันที เมื่อออกมาด้านนอก พอแหงนมองขึ้นฟ้าไปก็พบว่าตะวันลอยโด่งกลางหัว บ่งบอกเวลาเที่ยงวัน คนของประเทศโม่หลุนกับตงหมิงที่ควรมา ก็คงมาถึงเรียบร้อยแล้ว
“น้องต้วน ในที่สุดท่านก็ออกมาได้เสียที!”
ก่อนที่ต้วนหลิงเทียนจะทันได้คืนสติจากการเหม่อมองตะวันบนฟ้าคำนวณเวลา เสียงโล่งใจหนึ่งก็ดังขึ้นเข้าหู และไม่ต้องหันไปมองเขาก็บอกได้ทันที…ว่าเจ้าของเสียงคือหวงเจียหลง!
“พี่เจียหลง”
พอต้วนหลิงเทียนละสายตาจากฟากฟ้า กลับมามองไปทางต้นเสียงเขาก็พบว่าหวงเจียหลงกับหลิวก่วงหลินกำลังยืนรอเขาอยู่ไม่ไกล
“น้องต้วน ท่านทำสำเร็จหรือไม่?”
หวงเจียหลงมองถามต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาน้ำเสียงจริงจังก่อนใดอื่น
ตอนนี้บิดาของมันกับผู้เฒ่าโม่กำลังรับหน้าคนของประเทศโม่หลุนและประเทศตงหมิงอยู่ในโถงใหญ่ของตำหนักที่พวกมันพักอาศัยอยู่
และคนของประเทศตงหมิงกับประเทศโม่หลุน ก็มาเพื่อสาเหตุเดียว…โอสถเฉียนจิน!
