“คนของฝูชิว ยังบอกให้พวกเราไปรอประมูลโอสถเฉียนจินที่โถงตำหนักที่พักของพวกมันหลังจากนี้อีกสิบวัน…ถึงตอนนั้นระหว่างเรากับคนของประเทศโม่หลุน ผู้ใดจ่ายหนักกว่าก็จักได้โอสถเฉียนจินมา”
ชายชราที่เป็นผู้นำคระเดินทางของประเทศตงหมิง หันไปมองกล่าวกับคนของประเทศตงหมิง
“โอสถเฉียนจิน!”
เดิมสีหน้าหลิงเจวี๋ยอวิ๋นที่แลดูเฉยเมยไร้แยแสสรรพสิ่ง พอได้ยินเรื่องโอสถเฉียนจินยังอดไม่ได้ที่จะเผยอารมณ์ความรู้สึกออกมาให้เห็นอยู่บ้าง!
ถึงแม้ก่อนหน้านี้มันจะหวังเรื่องได้รับไส้เดือนฝอยทองทั้ง 2 มา และอาจได้รับโอสถเฉียนจินอยู่บ้าง
ทว่าด้วยความที่ไร้ปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับราชา ทำให้โอกาสหลอมโอสถเฉียนจินออกมาสำเร็จมีน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย หลิงเจวี๋ยอวิ๋นจึงไม่ได้คาดหวังอะไรไว้มากมาย สุดท้ายก็มีโอกาสหลอมได้แค่สองครั้งเท่านั้น…
ทว่าตอนนี้พอทราบว่าโอสถเฉียนจินนั้น ต้องหลอมออกมาได้แน่แท้ ความคาดหวังเล็กๆในใจของมันย่อมมลายหายไป กับกลายเป็นการตั้งหน้าตั้งตอรอคอยอย่างมุ่งมาด!
“ผู้เฒ่าหู โอสถเฉียนจินเม็ดนั้น ข้าต้องการมันมาให้จงได้!”
