และไม่ทันกลับถึงที่พัก ทั้งหมดก็พบเจอเหอเฟิง ผู้ตรวจการควบคำแหน่งผู้บัญการการกองทหารองครักษ์เข้าระหว่างทาง และดูท่าอีกฝ่ายยังจงใจมาหาโดยเฉพาะ เพราะเมื่อเดินมาถึงอีกฝ่ายก็ยิงคำถามออกมาตรงๆว่า
“เจ้าเมืองหวง ที่แท้ท่านทำได้อย่างไรกันแน่? ผู้ที่นำคนของประเทศตงหมิงกับโม่หลุนมาครานี้หาใช่ตะเกียงประหยัดน้ำมันไม่…แต่ท่านกลับทำให้พวกมันล้มเลิกการประมูลไส้เดือนฝอยทองได้ ช่างน่าเหลือเชื่อยิ่งนัก!”
เหอเฟิงกล่าวจบคำ ลูกตามันก็ฉายชัดถึงความสนใจใคร่รู้
“ผู้ตรวจการเหอ นี่ท่านอยากรู้เอง…หรือมีผู้ใดอยากรู้?”
หวงเหยี่ยนเฟยหยีตามองจ้องเหอเฟิงพลางถาม
“เอ่อ เป็นฝ่าบาทที่สงสัยและให้ข้ามาถามท่านนั่นล่ะ…แต่ข้าเองก็อยากรู้จริงๆ เพราะสุดท้ายแล้วคนของประเทศโม่หลุนกับตงหมิงที่ดั้นด้นมาครานี้ก็เพื่อประมนูลไส้เดือนฝอยทองนี่โดยเฉพาะ…แต่ในเวลาสำคัญพวกมันกลับล้มเลิกไปดื้อๆ ยังมีผู้ใดไม่อยากรู้อีกเล่า?”
“อีกทั้งตราบใดที่ยังพอมีหัวคิดอยู่บ้าง ก็แทบจะมองออกทันที…ว่าต้นเหตุของเรื่องนี้ ไม่พ้นเป็นฝีมือของท่าน เจ้าเมืองหวงแน่แท้!”
เหอเฟิงกล่าว
“อันที่จริง มันก็ไม่ได้มีอะไรมากมายหรอก”
ได้ยินคำถามของเหอเฟิง หวงเฟยเหยี่ยนเพียงกล่าวตอบออกไปสบายๆ “ข้าแค่บอกพวกมันไป ว่าตราบใดที่ข้าได้ไส้เดือนฝอยทองสองตัวนั่นมา ปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับราชาที่ข้าเชิญมาย่อมสามารถหลอมโอสถเฉียนจินได้ 2 เม็ด”
