“โอสถเฉียนจินเม็ดหนึ่งเป็นข้าคิดเก็บไว้…ส่วนอีกเม็ดข้าสามารถให้พวกมันทั้งคู่แข่งกันประมูล”
“ด้วยเหตุนี้พวกมันทั้งคู่จึงเลิกคิดประมูลไส้เดือนฝอยทองแข่งกับข้า”
เห็นได้ชัดว่าหวงเหยี่นเฟยไม่ได้คิดปกปิดเรื่องนี้แต่แรก
เป็นธรรมดาว่ามันรู้ดีว่าต่อให้คิดจะปกปิด ก็คงยากจะปกปิด
สิบวันหลังจากนี้ คนของประเทศโม่หลุนหรือตงหมิงไม่ว่าทางใดทางหนึ่ง ก็ต้องมีคนชวดโอสถเฉียนจินอยู่ดี ถึงตอนนั้นพวกมันก็คงไม่คิดจะปิดบังเรื่องนี้ต่อแน่นอน
“ปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับราชา!?”
ใจเหอเฟิงสะท้านเต้นไปไม่เป็นจังหวะ เมื่อไดยินคำตอบของหวงงเหยี่ยนเฟย เพราะมันคิดไม่ถึงจริงๆว่าจะได้ฟังคำตอบทำนองนี้!
ถึงแม้ว่าฮ่องเต้ตันจี้ของมัน อยากจะเชิญปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับราชามาหลอมโอสถเฉียนจินให้ จะไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ แต่นับว่าต้องจ่ายราคาออกไปมหาศาล!
ที่ไฉนฮ่องเต้ตงหมิงกับฮ่องเต้โม่หลุนต้องการไส้เดือนฝอยทองทั้ง 2 ตัว ก็เพราะพวกมันไม่คิดจะจ่ายราคามหาศาลเพื่อจ้างวานปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับราชา…
พวกมันตั้งใจจะให้ปรมาจารารย์หลอมโอสถอมตะระดับขุนนางที่มีความมั่นใจมากๆหน่อยเป็นผู้หลอมโอสถเฉียนจินแทน เช่นนั้นจึงต้องการไส้เดือนฝอยทองทั้งสองตัว อย่างน้อยๆโอกาสสำเร็จก็จะเพิ่มขึ้นเท่าตัว
“ฮ่องเต้ประเทศฝูชิวช่างใจถึงยิ่งนัก!”
เหอเฟิงเหลือบมองต้วนหลิงเทียน พลางกล่าวออกมาอย่างทอดถอนใจ
