ื่นสนทนา สีหน้าของเขาพลันเลื่อนลอย
เจียงผิงอันในขณะนี้เป็นเพียงหนึ่งในสามร่าง…
เฉียนอวี่กอดอก ยกมือกุมคาง งุนงงยิ่งนัก “ปราณวิญญาณของสหายเจียงเหือดแห้ง ร่างอวตารก็ไม่อยู่ แต่ทำไมเขาจึงยังไม่ยอมแพ้อีก?”
ทุกผู้ก็สงสัยเรื่องนี้อยู่เช่นกัน เจียงผิงอันไม่มีปราณวิญญาณ แต่ไฉนจึงยังไม่ยอมแพ้
อายที่จะยอมแพ้หรือ?
หรือเขาอาจไม่เต็มใจ ขอพ่ายดีกว่ายอมแพ้
เมิ่งจิงกลัวว่าเจียงผิงอันจะบาดเจ็บ จึงตะโกนขึ้นว่า “เจ้าท่อนไม้ลงมาเถอะ ในใจข้าเจ้าคือที่หนึ่ง แค่การประลอง ไม่มีความหมายอะไรหรอก”
“การต่อสู้ยังไม่จบ”
เจียงผิงอันเอ่ยเบา ๆ
“แต่เจ้าไม่มีปราณวิญญาณแล้วนะ” เมิ่งจิงพูดอย่างกังวล
“ใครบอกว่าไร้ปราณวิญญาณแล้วสู้ไม่ได้?”
เจียงผิงอันกล่าวกับซือถูหลิงเฟิงผู้สติหลุดอย่างเย็นเยียบ “ศึกยังไม่จบ วันนี้เจ้าพ่ายแน่”
ทุกผู้เปี่ยมล้นด้วยเครื่องหมายคำถาม ปราณวิญญาณของเจียงผิงอันไม่เหลือแล้ว เขาไปเอาความมั่นใจมาแต่ใดจึงพูดเช่นนี้ออกมา?
ตู้ม!
ฟ้าดินพลันถูกย้อมแดงฉาน วายุหยินหวีดหวิว ปราณชั่วร้ายทวีคูณ ภาพฉายเหล่าซากศพผู้วายชนม์ล่องลอยกลางสุญตา
มีตั้งแต่ซากศพของผู้ฝึกตนขอบเขตก่อปราณ จนไปถึงภาพฉายร่างแหว่งวิ่นไม่สมประกอบของหมึกแปดกรขอบเขตพ้นพิบัติ
ซากศพเหล่านั้นมีจำนวนนับสิบ ๆ ล้าน หนาแน่นสุดหูตา ปกคลุมไปทั่วท้องนภา
ทันทีที่ภาพฉายซากศพเหล่านี้ปรากฏขึ้น หัวใจเหล่าผู้ฝึกตนระดับต ่ามากมายเกือบหยุดเต้น ร่างสะท้านอย่างเก
