เจียงผิงอันจ้องมองซือถูหลิงเฟิงอย่างราบเรียบ
“ต่อให้เจ้าปล้นพลังกลืนกินของข้าไป เจ้าจะไร้เทียมทานหรือ?”
“ไร้เทียมทานหรือไม่ ฆ่าเจ้าไหวเกินพอก็แล้วกัน!”
ซือถูหลิงเฟิงได้ยินน ้าเสียงเย้ยเยาะของเจียงผิงอัน แสงเจ็ดสีอันเรืองรองก็ระเบิดออกจากร่าง
เขาข้ามมิติมายังเจียงผิงอัน อำนาจโกลาหลเจ็ดสีก่อตัวเป็นกระบี่คมกริบ คลับคล้ายจะแทงทะลวงสรรพสิ่งได้
เคร้ง!
อัสนีหยินสีดำบนตัวเจียงผิงอันก่อโล่รับกระบี่นี้ไว้
อัสนีสีดำไหลตามอำนาจโกลาหลเข้าหาซือถูหลิงเฟิง
ม่านตาของซือถูหลิงเฟิงหดตัว รีบหลบเลี่ยงไป
อัสนีสีดำ?
นี่มันพลังอะไรกัน เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก พลังป้องกันแข็งแกร่งนัก
เจียงผิงอันใช้อัสนีพริบตามาปรากฏเบื้องหลังเขา เงื้อหมัดเข้าโจมตี
ศึกใหญ่เจียนปะทุ
พลังโกลาหลเจ็ดสีปะทะเข้ากับอัสนีหยินดำทมิฬกลางฟ้า สาดรัศมีเจิดจรัส คลื่นกฎเกณฑ์ทรงพลังทำให้ทั่วฟ้าดินสั่นคลอน
ทั้งสองต่างรวดเร็วสุดขั้ว ตัวตนที่มิใช่อัจฉริยะสูงสุดหรือยอดฝีมือระดับสูงมิอาจเห็นได้ถนัดตา
เหลยจั้งมองอัสนีหยินที่เจียงผิงอันใช้ สีหน้าก็ปรากฏความไม่อยากเชื่อ
“อัสนีหยิน… เจียงผิงอันฝึกสำเร็จแล้วจริง ๆ!”
กาลก่อน เหลยจั้งมอบ ‘คัมภีร์มารอัสนี’ แก่เจียงผิงอัน ทว่าแท้จริง เขาแค่หลอกอีกฝ่าย มิได้เชื่อเลยว่าเจียงผิงอันจะฝึกมันสำเร็จ
ตลอดกาลนานมา นอกจากผู้สร้างมัน ก็ไม่มีใครฝึกคัมภีร์มารอัสนีสำเร็จได้เลย
เจียงผิงอันเอาชนะวิญญาณร้ายได้อย่างไรกัน
