ขณะเดียวกันบรรยากาศทั่วทั้งโรงประมูล ไม่เว้นภายในห้องส่วนตัวของประเทศฝูชิว โม่หลุน และตงหมิงก็ตกอยู่ในความเคร่งขรึมทันที
“นั่นมันอันใดกันแน่…ไฉนพลังชีวิตถึงได้มากมายมหาศาลขนาดนี้!?”
“กิ่งไม้ประหลาดนั่นถูกตัดแยกออกมาจากลำต้นแล้วแท้ๆ แต่ไฉนกลับยังมีพลังชีวิตกล้าแข็งขนาดนี้ได้…ช่างผิดปกตินัก!”
“พวกเจ้ามีใครรู้บ้างว่ากิ่งไม้นั่นคืออันใด?”
“ข้าว่าบางทีมันอาจเป็นสมบัติล้ำค่าประการหนึ่ง…เพราะมันแลดูไม่ธรรมดาเลยจริงๆ”
…
ถึงแม้จะไม่มีผู้ใดแม้แต่คนเดียวที่ล่วงรู้ว่ากิ่งไม้ประหลาดในกล่องหยกขาวที่ชายชราชุดเทาถืออยู่คืออะไร แต่ทุกคนยังตระหนักได้ถึงเรื่องหนึ่งแน่ชัด…กิ่งไม้ประหลาดนั่น หาได้ธรรมดาสามัญไม่!
หลายคนเริ่มคาดเดากันว่ามันสมควรเป็นวัตถุดิบล้ำค่าบางอย่าง
“ท่านอาวุโส นี่คือสิ่งใดหรือท่าน?”
“ใช่แล้ว…ผู้จัด ที่แท้มันคือสิ่งใดกันแน่?”
…
ทุกสายตาอันเต็มไปด้วยความอยากรู้ ได้ละออกจากกิ่งไม้ประหาดไปจับจ้องมองถามชายชราชุดเทาที่เป็นผู้ดำเนินการจัดการประมูลทันที
เผชิญหน้ากับสายตาสงสัยนับร้อพันคู่ที่มองจ้องมายังตัวเองไม่วาง ชายชราชุดเทาได้แต่กล่าวตอบออกไปอย่างสงบ “มันคือสิ่งใด…ข้าเองก็ไม่รู้เช่นกัน”
“ไม่รู้!?”
ทุคนที่รอฟังคำตอบได้แต่อึ้งไปเป็นไก่ตาแตก!
“ไม่เพียงแต่ตัวข้ามิอาจทราบได้ว่ามันคือสิ่งใด…กระทั่งราชาอมตะ 4 รูปที่ฝากมันเข้าประมูลเองก็ไม่ทราบเหมือนกันว่ามันคือสิ่งใดกันแน่…”
