ชายชราชุดเทากล่าวสืบต่อ
“ว่าอะไร!?”
“แม้แต่ราชาอมตะ 4 รูปที่ฝากของสิ่งนี้เข้าประมูล…ยังไม่รู้ด้วยซ้ำงั้นหรือว่ามันคืออันใด?”
“เอ่อ…เช่นนั้นของสิ่งนี้จะเสนอราคาอย่างไรเล่า ในเมื่อข้าเองก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร แม้สิ่งนี้แค่มองก็บอกได้ว่าไม่ธรรมดา แต่หากไม่ทราบว่ามันนำไปทำอะไรได้ แล้วยังจะตีราคาค่างวดได้อย่างไร?”
“นั่นสิ”
…
พอได้รับทราบว่ากระทั่งราชาอมตะ 4 รูปที่ฝากสิ่งของประหลาดนี้เข้าร่วมการประมูลยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคืออะไร หลายๆคนในโถงประมูลก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วหน้านิ่ว
“ถึงแม้ว่าข้าเองก็จะไม่รู้ว่ามันคืออะไรกันแน่ แต่ที่รู้ๆคือสิ่งนี้มีพลังงชีวิตอันมหาศาลนัก…”
ชาชราหยิบกิ่งไม้ประหาดดังกล่าวออกมาจากกล่องหยกขาว และชูให้ทุกคนเห็นชัดถนัดตา จากนั้นมันก็ยกมือขึ้นอีกข้าง ก่อนจะใช้ฝ่ามือต่างมีดดาบสับฟันไปยังกิ่งไม้ประหาดที่ชูไว้ทันที!
เชียะ!
เสียงฝ่ามือผนึกพลังต่างมีดดาบฟันผ่าน บังเกิดเสียงบางสิ่งถูกเฉือนฟันดังขึ้น
แคร่ก!!
เสียงบางสิ่งแตกหักดังขึ้นแผ่วเบา กิ่งไม้ประหลาดที่ถูกชูขึ้นมาให้เห็นทั่วๆ บัดนี้บริเวณกลางกิ่งที่หนาที่สุด ปรากฏรอยมีดดาบบาดลึก จนแทบขาดกลาง ทำให้ปลายกิ่งเริ่มสั่นไหวโอนเอน ราวกับมันจะหักลงมาได้ทุกเมื่อ
และในขณะที่ทุกคนกำลังสับสนงุนงงไปด้วความสงสัย ว่าไฉนอยู่ๆชายชราถึงทำอะไรแบบนี้ ฉากเรื่องราวอันน่าตกใจก็อุบัติขึ้นตรงหน้า!
