ในขณะที่ตื่นตระหนกกับเรื่องราวดังกล่าว ต้วนหลิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะตกใจ เมื่ออยู่ๆเขาพลันสัมผัสได้ถึงบางอย่าง…
หลังสำนึกเทวะของเขาชำแรกลึกลงไปใต้พิภพแล้ว เขาก็สัมผัสได้ถึงการสั่นสะเทือนมากมาย บ้างรุนแรงบ้างแผ่วเบา คล้ายบังเกิดแผ่นดินไหวไกลๆ ทำให้สำนึกเทวะของเขาพลอยสั่นพ้องตามไปด้วย
ตุบ! ตุบ! ตุบ!
…
จากนั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงการสั่นสะเทือนที่เป็นจังหวะจะโคนทำนองเอื่อย ราวกับหัวใจของมนุษย์กำลังเต้นอยู่
ตุบ! ตุบ! ตุบ! ตุบ! ตุบ!
…
บ้างก็สัมผัสได้ถึงการสั่นสะเทือนที่รัว ประหนึ่งทัพม้านับหมื่นยาตรา ให้ความรู้สึกทรงพลังรุนแรงประหนึ่งจะฉีกแยกปฐพีให้เป็นเสี่ยงๆ
จากนั้นการสั่นสะเทือนทั้งหลายก็ประดังเข้ามาให้ต้วนหลิงเทียนสัมผัสถึง ทำให้รู้สึกยากจะกล่าวราวกับได้ยินเสียงชีพจรของสรรพสิ่งกำลังเต้น
เรียกว่ากระบวนการดังกล่าว ทำให้ต้วนหลิงเทียนรู้สึกเสมือนว่าสำนึกเทวะของเขาได้ผสานเข้ากับสรรพสิ่ง…สรรพสิ่งที่ผืนแผ่นดินโอบอุ้มเอาไว้
ไม่ว่าจะเป็นอาคารปลูกสร้างที่ตั้งบนพื้นดิน รากไม้ที่หยั่งลึกลงไปในดิน ฝีเท้าผู้คน สัตว์อมตะ สรรพชีวิตทั้งหลาย…
นอกจากนั้นยังตระหนักได้ถึงขุนเขาตระหง่านที่เชื่อมต่อกับพื้นดินอย่างแข็งขัน ราวกับจะเชื่อมผนึกไม่แยกจาก…
…
เวลาค่อยๆไหลผ่านไปอย่างเงียบงัน
