‘เวทย์พลังที่ขึ้นชื่อที่สุดของจักรพรรดิสวรรค์ผู้นั้นอย่างมหาเวทย์กลืนกิน…ไม่ทราบว่ามันเป็นกฏอะไร และมีความลึกซึ้งอันใดอยู่ในนั้นบ้าง…หรือจะเป็นกฏแห่งการกลืนกิน ที่ปฐพีเทพแรกกำเนิดฟ้าดินกล่าวถึงเมื่อครู่กันนะ?’
ต้วนหลิงเทียนลอบนึกย้อนเรื่องราวในใจ
“นอกจากนั้นกฏแห่งธาตุดินกล่าวไปแล้วเสมือนต้นกำเนิดกฏเกณฑ์ของธาตุทั้ง 5 ก็ว่าได้…นอกจากฏพิเศษบางประการอย่าง เวลา มิติ กลืนกิน ทำลายล้างแล้ว ไม่ว่าจะเป็นกฏแห่งธาตุลม สายฟ้า น้ำแข็ง ก็มิใช่ล้วนก่อเกิดจากธาตุธรรมชาติทั้ง 5 หรือไร?”
และนี่ก็คือสิ่งที่ปฐพีเทพแรกกำเนิดฟ้าดินพึ่งกล่าวออกไปก่อนหน้า
ในบรรดากฏพิเศษที่อีกฝ่ายกล่าวถึง ในนั้นมีกฏแห่งการกลืนกินรวมอยู่ด้วย
“ไป๋กัง เจ้าจักติดตามข้าไปรับรางวัลของเจ้าที่เผ่าพยัคฆ์เหินเราตอนนี้เลย…หรือเจ้าจะเอาไว้ก่อนแล้วค่อยไปเผ่าพยัคฆ์เหินด้วยตัวเองภายหลัง?”
หลังมอบยันต์อมตะเก็บความทรงจำที่บันทึกวรยุทธ์อมตะและเวทย์พลังระดับราชาให้ต้วนหลิงเทียนกับหวงเจียหลงแล้ว ไป๋เจิ้นเยว่ก็หันไปมองถามไป๋กังทันที
“ท่านรองหัวหน้าเผ่า ข้าน้อยจะกลับไปพร้อมกับท่านเลยขอรับ?”
ไป๋กังก็กล่าววตอบออกมาทันทีอย่างไร้ซึ่งความลังเลใดๆ น้ำเสียงยังฟังดูตื่นเต้นเป็นอย่างมาก เห็นได้ชัดว่าท่าทางของรางวัลที่มันจะได้รับนั้น จะมีค่ามากกว่าต้วนหลิงเทียนและหวงเจียหลงไม่ใช่เล่นๆ
“เช่นนั้นก็ดี”
ไป๋เจิ้นเยว่พยักหน้า
