ไป๋กังติดติดตามไป๋เจิ้นเยว่จากไปทันที โดยไม่คิดจะร่ำลาหวงเจียหลงและต้วนหลิงเทียนแต่อย่างไร เพราะมันเห็นได้ชัดว่าทั้งคู่กำลังจมจ่อมอยู่กับวรยุทธ์อมตะและเวทญ์พลังระดับราชาที่พึ่งได้รับมา
มันยังไม่ได้ร่ำลาผู้เฒ่าโม่และหวงเหยี่ยนเฟยเช่นกัน
แต่ดูจากท่าทีของหวงเหยี่ยนเฟยและผู้เฒ่าโม่แล้ว ทั้งคู่สมควรรู้เรื่องนี้กันแต่แรก
“ท่านพ่อ อาไป๋ไปไหนแล้วล่ะ?”
หลังจากนั้นสักพักหวงเจียหลงก็คืนสติ พอหันไปดูรอบๆไม่เจออาไป๋ก็เริ่มถามหาทันที
ไป๋เจิ้นเยว่นั้นมันเข้าใจได้ไม่ยาก เพราะหลังจากได้กระบี่และมอบของรางวัลให้มันกับน้องต้วนแล้ว อีกฝ่ายก็หมดความจำเป็นที่จะรั้งอยู่ในประเทศตันจี้สืบต่อ จะจากไปทันทีก็ไม่แปลก
แต่อาไป๋ของมันไฉนหายไปด้วยเล่า?
“อาไป๋ของเจ้ากลับไปเผ่าพยัคฆ์เหินแล้ว”
หวงเหยี่ยนเฟยคลี่ยิ้มพลางกล่าว “เจ้าเด็กนี่นับว่าเจ้าโชคดียิ่ง ถึงกับมีเวทย์พลังระดับราชาแล้ว…เจ้ารู้หรือไม่กระทั่งบิดาชราของเจ้าคนนี้ยังไม่เคยได้วรยุทธ์อมตะหรือเวทย์พลังระดับราชาอันใด…”
หวงเหยี่ยนเฟยย่อมบังเกิดความสุขความยินดีจากก้นบึ้งของหัวใจ เมื่อเห็นบุตรชายได้รับเวทย์พลังระดับราชา
กล่าวไปในระดับหนึ่ง มันมีความสุขความยินดีมากกว่าตัวมันเองได้รับเวทย์พลังระดับราชาเสียอีก
“อาไป๋กลับไปเผ่าพยัคฆ์เหินแล้ว?”
หวงเจียหลงขมวดคิ้วหน้านิ่วกล่าวออกด้วยน้ำเสียงตกใจแฝงความสลด “แล้วอาไป๋กลับไปคราวนี้…จะกลับมาอีกหรือไม่ท่านพ่อ?”
