ขณะกล่าวถามถึงท้ายประโยค หวงเจียหลงก็รู้สึกใจหายไม่น้อย
ก็เหมือนกับที่หวงเหยี่ยนเฟยเติบโตมาโดยมีผู้เฒ่าโม่คอยยดูแลมาตลอด มันเองก็เติบโตมาโดยมีอาไป๋คอยดูแลแต่เล็กแต่น้อย มันจึงสนิทสนมและผูกพันกับอาไป๋มาก
ตอนนี้เองต้วนหลิงเทียนเองก็ฟื้นสติแล้วเช่นกัน และพอเห็นว่าไป๋กังไม่อยู่แล้ว และสัมผัสได้ถึงความหดหู่ซึมเซาของหวงเจียหลง เขาก็พอจะคาดเดาอะไรได้บางอย่าง
“เจ้าไม่ต้องห่วงไปหรอก พออาไป๋ของเจ้าวิวัฒนาการเสร็จแล้ว เดี๋ยวก็กลับมาเป็นธรรมดา”
หวงเหยี่ยนเฟยยิ้มกล่าวสืบต่อ “การกลับไปยังเผ่าพยัคฆ์เหินคราวนี้ของอาไป๋เจ้า นับว่าเป็นเรื่องที่น่ายินดีกับอาไป๋เจ้าจริงๆ…กล่าวไปผลประโยชน์ที่พวกเจ้าได้รับจากกระบี่อมตะจอมราชันครั้งนี้ ยังสู้ผลประโยชน์ที่อาไป๋เจ้าได้รับไม่ได้เลย!”
“หือ?”
ได้ยินคำพูดบิดา หวงเจียหลงก็รีบถามออกด้วยความสงสัยทันที “ท่านพ่อ อาไป๋ได้รับรางวัลอะไรหรือ…แถมยังเป็นรางวัลที่ต้องกลับไปรับถึงเผ่าพยัคฆ์เหินแบบนี้ด้วย?”
“อาไป๋ของเจ้า ได้รับโอกาสในการเข้าสู่สระวิวัฒนาการของเผ่าพยัคฆ์เหินสาขาคฤหาสน์เฉวียนโยว ที่จะเปิดออกเพียงครั้งในรอบหมื่นปี!”
กล่าวถึงจุดนี้รอยยิ้มของหวงเฟยเหยี่ยนก็ยิ่งสดใสเจิดจ้าขึ้นมาทันที
ไป๋กังเป็นดั่งน้องชายแท้ๆของมัน ยิ่งอีกฝ่ายได้รับผลประโยชน์มากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งรู้สึกยินดีและมีความสุขกับไป๋กังมากเท่านั้น
“สระวิวัฒนาการ!?”
