ไป๋เจิ้นเยว่เลิกคิ้วเล็กน้อยพลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม เห็นชัดว่ามันอารมณ์ดีไม่น้อย “ข้ามีวรยุทธ์อมตะธาตุดิน กับเวทย์พลังระดับราชาธาตุลมพกติดตัวอยู่…พวกเจ้าทั้งคู่เลือกไปคนละอย่างเถอะ”
“เป็นธรรมดาว่าพวกเจ้าทั้งคู่มิอาจเลือกเหมือนกันได้…เพราะวรยุทธ์อมตะกับเวทย์พลังที่ข้าพูดถึง ในมือข้ามียันต์อมตะเก็บความทรงจำเก็บไว้แค่อย่างละชิ้นเท่านั้น”
“และพวกเจ้าคงรู้แล้ว…ว่ายันต์อมตะเก็บความทรงจำที่ใช้บันทึกวรยุทธ์อมตะหรือเวทย์พลังที่มีระดับตั้งแต่ราชาขึ้นไปนั้น มันแตกต่างจากยันต์อมตะเก็บความทรงจำที่ใช้บันทึกวรยุทธ์อมตะกับเวทย์พลังระดับต่ำกว่าอยู่บ้าง”
“อย่างหลังสามารถแบ่งปันให้ผู้อื่นใช้ได้…ทว่าอย่างแรกนั้นสามารถใช้ได้แค่ครั้งเดียว! และเมื่อผู้ใช้ๆมันแล้วมันก็จะสลายตัวไปทันที!!”
ไป๋เจิ้นเยว่กล่าว
สิ่งที่ไป๋เจิ้นเยว่พูดมา ต้วนหลิงเทียนก็ได้รู้ตั้งแต่ตอนที่เขาอยู่ในประเทศฝูชิวแล้ว
ยันต์อมตะเก็บความทรงจำที่จะใช้บันทึกวรยุทธ์อมตะกับเวทย์พลังระดับราชานั้น เนื่องจากความเข้าใจในกฏต่างๆมันค่อนข้างซับซ้อนและสร้างภาระให้กับยันต์อมตะเก็บความทรงจำมาก ทำให้ไม่เพียงแต่จะต้องใช้วัตถุดิบพิเศษในการสร้าง ยังสามารถใช้ได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้น
“วรยุทธ์อมตะธาตุดิน!?”
ใจต้วนหลิงเทียนเต้นรัวขึ้นมาทันใด
