ขณะเดียวกันพอพบว่าอยู่ๆต้วนหลิงเทียนก็หยุดลงกลางถนน หวงเจียหลงกับไป๋กังก็อดไม่ได้ที่จะสงสัย ต่างพากันหยุดเท้าลง ค่อยหันไปมองทักต้วนหลิงเทียนความงุนงง
“พี่เจียหลง..อาไป๋ ข้าอยากกลับไปเดินเล่นในย่านซีฟางอีกสักพัก”
ต้วนหลิงเทียนมองไปยังหวงเจียหลงกับไป๋กังด้วยรอยยิ้มพลางกล่าวอ้างอย่างขอไปที
“ย้อนกลับไปเดินเล่นที่ย่านซีฟาง?”
ไป๋กังอึ้ง หวงเจียหลงก็ตกใจอยู่บ้าง ทว่าจากนั้นมันก็เริ่มคลี่ยิ้มสนุกสนานเอ่ยยถามว่า “ฮั่นแน่! น้องต้วน…เจ้ากำลังคิดจะกลับไปลองเสี่ยงโชคอีกใช่หรือไม่!?”
“ก็ทำนองนั้นล่ะ”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้า
“เสี่ยวเทียน พวกเรากลับไปก่อนค่อยกลับมาเที่ยวเล่นวันอื่นไม่ดีกว่าหรือ?”
ถึงแม้จะมีเผ่าพยัคฆ์เหินอยู่เบื้องหลัง แต่ด้วยความที่ในมือยังถือเผือกร้อนอย่างกระบี่อมตะจอมราชันเอาไว้ ไป๋กังก็ไม่อาจสบายใจอยู่ได้ มันคิดนำกระบี่อมตะจอมราชันไปซ่อนไว้ยังที่ปลอดภัย และรอคอยให้คนของเผ่าพยัคฆ์เหินมาถึงก่อนค่อยว่ากัน
มีแต่มันนำกระบี่อมตะจอมราชันไปซ่อนแล้วเท่านั้น ถึงจะมั่นใจได้ว่าชีวิตมันมีหลักประกัน เพราะคงไม่มีใครสิ้นหวังถึงขั้นเข่นฆ่ามันที่เป็นคนของเผ่าพยัคฆ์เหิน เพียงเพื่อเสียงจะคุ้ยศพมันที่อาจไม่มีกระบี่อมตะจอมราชันแน่นอน…
