ถึงแม้พวกมันบางคนอาจจะมีห่วงเรื่องศิษย์หรือมิตรสหายอยู่บ้าง แต่อย่างดีก็แค่พาทุกคนอพยพหลบหนีออกจากประเทศตันจี้ ไปจากเขตคฤหาสน์เฉวียนโยว หรือแม้แต่ไปให้พ้นจากแดนสวรรค์ใต้!
ดังนั้นไป๋กังจึงรู้ดีแก่ใจ ว่าตอนนี้มีเพียงแต่มันต้องนำกระบี่อมตะจอมราชันไปซ่อนไว้ในที่ๆไม่มีใครหาได้พบเท่านั้น ถึงจะสะกดความมุ่งร้ายและจิตละโมบของทุกคนลงได้
ไป๋กังฝากฝังเรื่องราวจบก็เร่งรุดจากไปอย่างไม่รอช้า ทำให้ผู้เฒ่าโม่อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วอยู่บ้าง แต่ไม่นานก็คลายออก
“ผู้เฒ่าโม่”
ต้วนหลิงเทียนเองก็ประสานมือทักทายผู้เฒ่าโม่เช่นกัน
“ผู้เฒ่าโม่ ท่านไฉนมาได้จังหวะนักเล่า?”
หวงเจียหลงเอ่ยถาม
“พ่อเจ้ากังวลว่าไป๋กังกับพวกเจ้าจะเจอมือดีดักปล้นระหว่างทาง จึงคิดให้ข้ามาช่วยเหลือพวกกเจ้าอีกแรง…แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นพ่อเจ้าคิดมากเกินไป”
ผู้เฒ่าโม่กล่าว “อย่างไรเสียเรื่องราวก็พึ่งจะเกิดขึ้นได้ไม่ทันไร แม้จะเริ่มแพร่กระจายออกไปแล้ว แต่ยังไม่ได้รู้กันในวงกว้างแน่นอน ตอนนี้สมควรมีคนแค่หยิบมือที่รู้ว่าไป๋กังมีกระบี่อมตะจอมราชันไว้ในครอบครอง”
เมื่อผู้เฒ่าโม่มาถึง มันก็ติดตามต้วนหลิงเทียนกับหวงเจียหลงย้อนกลับไปยังย่านซีฟาง
และต้วนหลิงเทียนก็เดินไปตามทิศทางที่เพลิงเทพโกลาหลกล่าวบอก จากนั้นไม่นานก็เดินมาถึงร้านค้าหินดิบเล็กๆแห่งหนึ่งในย่านซีฟาง กล่าวไปก็ไม่ได้อยู่ห่างจากร้านค้าหินดิบขององค์ชาย 9 มากมายอะไร
