นับเป็นครั้งแรกเลยจริงๆ ที่หวงเจียหลงยืนกรานปฏิเสธต้วนหลิงเทียนออกมาแบบนี้ เรียกว่าไม่เหลือพื้นที่ให้ต้วนหลิงเทียนต่อรองอะไร ทำให้ต้วนหลิงเทียนได้แต่ส่ายหัวไปมาด้วยรอยิ้มแหยๆอย่างช่วยไม่ได้ เพราะเขารู้สึกว่าหวงเจียหลงไม่จำเป็นต้องทำอะไรพวกนี้เลย
ถึงแม้ว่าของรางวัลจากเผ่าพยัคฆ์เหินที่เขาอาจจะได้รับ คงมีค่าไม่น้อย
อย่างไรก็ตาม เขารู้สึกว่าตัวเองไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับรางวัลเหล่านั้น
ถึงแม้จริงอยู่ที่เขาจะมีความดีความชอบเรื่องชี้นำให้หงเจียหลงซื้อหินดิบเหล่านั้นมา แต่ก็ไม่ได้มีค่าอะไรหากหวงเจียหลงไม่ตัดสินใจซื้อมาจริงๆ
“เสี่ยวเทียน เรื่องนี้เจ้าก็เอาตามที่เจียหลงว่าเถอะ…เจ้าหนูเจียหลงนี่ หากตัดสินใจไปแล้วอย่าว่าแต่ข้ากับบิดามันเลย ให้วัว 10 ลากฉุด ก็รั้งไว้ไม่อยู่หรอก”
พอเห็นว่าต้วนหลิงเทียนคิดจะปฏิเสธความดีความชอบ ไป๋กังก็กล่าวแทรกขึ้นมา
“เรื่องนี้ข้าเองก็รายงานท่านพี่เจ้าเมืองไปแล้ว…ตอนนี้พวกเรากลับกันก่อนเถอะ”
ไป๋กังเอ่ยออกอีกครั้ง
ในขณะที่ไป๋กังกำลังจะเก็บกระบี่อมตะจอมราชัน และเตรียมจะพาพวกต้วนหลิงเทียนไปจากที่นี่ ก็ปรากฏร่าง 3 ร่างก้าวเข้ามาในร้าน และการปรากฏจัวของพวกมัน ยังสร้างความฮือฮาให้ผู้คนในร้านไม่น้อย
“องค์ชาย 9!”
“องค์ชาย 9!”
…
ชายชราเคราขาวผู้ดูแลร้าน กับพนักงานในร้านทั้งหมดก็เร่งโค้งคารวะทักทายผู้ที่พึ่งเข้ามาในร้านด้วยความเคารพทันที
